koko.szatan

renifery

2012-02-25T01:21:00.000+01:00

czekają na noc wlekącą się tempem starej baby z tobołami.
wiosną przychodzi póżniej. tak ma w scenariuszu, trochę też z obawy
przed gniewem ludzi wychłostanych batem despotycznej zimy.

mając do dyspozycji lśniące złotem domy, choć skończyła się wojna,
spędzają dnie w okopach wypatrując bomb spuszczanych z samolotów wroga;
na litanii do zimy, która studzi lufy niewzruszonych czołgów.

nocą, gdy ustają strzały idą brodzić w śniegu, zgodnie i stadnie.
świecą w ciemnościach ich czerwone nosy.
gotują się do bicia dzwony pobliskich kościołów.

[wrzesień 2011]

promiskuityzm

2012-02-09T00:39:00.001+01:00

gdyby namalować obraz, najpierw zobaczyłbyś ziejące rozedmą kominy bezlitosne jak wzierniki majstrujące przy dupach posępnych budynków; wzorem trądziku rozkwitające ogniska zapalne marketów, skąd młodzież czerpie dziś wiedzę o życiu. ulicami w kolorze zaawansowanej pleśni maszerują dzieci w barwach wyżartych przez śląską takąsamość, smutne i przejęte jak ci brzydko-biedni ludzie toczący batalie w tasiemcach pod mopsem.

jolu, mama przyjdzie do szkoły?
mama powiedziała, że nie przyjdzie, bo się boi.
czego się boi?
ogólnie - życia. i oświaty.
alfabet zawsze napawał ją lękiem.

o joli to można było mówić i mówić. jola to był temat rzeka,
nawet nie z racji tego, że we wczesnej młodości wpadła matce
z wózkiem prosto do bytomki, skąd wyłowili ją spacerowicze.
książka się pisała, powieść sensacyjno-sci-fi-erotyczna,
o niej, jolanta ósmy cud świata i kosmosu, rychło porzucona w kąt
na skutek wstępu wymagającego cudów jeszcze większych,
jak chociażby znajomość ortografii (albo pisowni w ogóle).

w sprawie joli to generalnie nikt nigdy nic.
sprawy joli w ogóle nie było, bo ona sama jakby nie istniała.
szybko potknęła się o dorosłość lądując twarzą w piachu zaraz za jej progiem,
rozsupłując giętkie nogi oddała się w leasing męskiej części miasta.
jolu, och, jolu, aleś narobiła sobie w życiu rozpierdolu.

za konduktem wózków pełnych dzieci, o których wiadomo, że z nich nic nie będzie
idzie taka nieproszona, gdzie diabeł mówi dobranoc - hif na noc -
skrobanki za firanki, kłykciny pod pierzyny; taka obiecująca, że się nic nie wydarzy,
że w noc pójdzie, choćbyś nie wiadomo ile nosów jej złamał i żeber przeliczył.
jak trupa za nogi ciągnie po ziemi własne nieszczęście. promiskuityzm.

[luty 2012]

bez tytułu #9

2012-02-09T00:36:00.001+01:00

- małgosiu, te ciasteczka są wciąż świeże, chrupiące i takie pyszne,
mimo że leżały dwa dni na stole w kuchni bez przykrycia.
- bo są naszpikowane tym, od czego tracisz włosy, wzrok i czucie w rękach.
poza tym, to nie ciasteczka, mamo.

[jeśli jesteś tym, co jesz, to mama małgosi była umierającym na raka waflem.]

tajemnica klementyny kucharskiej

2012-01-14T00:46:00.001+01:00

krystian, pocałuj klementynę.
ale klementyna jest gruba.
krystian, pocałuj klementynę powiedziałam!
ale ona jest naprawdę bardzo gruba!
popatrz, klementyna płacze. płacze przez ciebie.
gdybym był gruby, to też bym płakał.

kochanowskiego osiemnaście be zbroi się w parasole.

to była bardzo dziwna dziewczynka, mówi sąsiadka regina z.
na tle tapety z żywych kotów, społeczniczka-mitomanka,
miss włamywania się do cudzych skrzynek na listy.
jej niezwykłość przejawiała się głównie w łuszczycy i otyłości,
która przykuła ją do wózka niczym uraz kręgosłupa, a także w tym, no,
kurcze zapomniałam, a chciałam tak ładnie zakończyć.
to w telewizji pójdzie, prawda? (a miałam iść do fryzjera.)
a na którym? bo wie pan, ja mam tylko dwa programy. (w sumie to trzy,
ale kto głodny całego świata zadowala się regionalną trójką.)

potrafiła cały dzień przesiedzieć przy ławce bawiąc się palcami, relacjonuje pan zbigniew w.,
księgowy w zachodniej korporacji z filią na śląsku, co niewątpliwie ma mu nadać pewien prestiż.
nie wiem, co ona z tymi palcami robiła, ale dzieci szydziły z niej, wyzywały, popychały, opluwały
i robiły różne świńskie dowcipy. raz widziałem jak została unieruchomiona przez dwóch chłopców,
a trzeci wrzucił jej do ust pająka. ale panie, co to za pająk był? ten na cienkich nóżkach.
to ani nie pogryzie, krzywdy nie zrobi. a ta jak ryja rozdarła, chryste miłosierny, to myślałem,
że się ziemia rozstąpi i nas wszystkich pochłonie. całe życie mi przed oczami przeleciało.

ja to w ogóle myślę, że ona z jakimiś ciemnymi siłami w związku pozostawała,
bo jak tam wyła za ścianą, to wszyscy szykowali palta i parasole wiedząc, że burza przyjdzie,
szepcze pan krzysztof r., etatowy dziwoląg o odwiecznie zaczerwienionym alkoholowo nosie,
amator bicia kobiet po twarzy i niemodnych swetrów w pseudo tureckie wzory.
ona od diabła prosto przyszła, spod skrzydeł lucyfera. siać chaos i zniszczenie.

ojciec?, zaczyna artystycznie pani kazimiera o. przybierając teatralne pozy przy złuszczonej framudze;
ojciec mówił niewiele i niewiele go w ogóle było. nigdy go nie było i w zasadzie nawet go nie widziałam.
oj, coś pokręciłam. wy to potniecie chyba? ułożycie logicznie? bo jak to zobaczy ta piękna szczerbata z dołu,
chujokurwa, co ją komornik odwiedza częściej niż listonosz, to mi w życiu nie odpuści.

tam w domu nigdy się nie przelewało, relacjonuje pani małgorzata p., stara panna,
której dawno nikt nie spruł rajstop. stąd ja się wciąż dziwiłam, czemuż ona taka gruba,
jak tam nie było co do gara włożyć. a potem, co się okazało, to ja już nie mówię.
a powiem, co mi tam. sodoma i gomora. tyle powiem. smród, brud i ubóstwo! a tfu!

zbroi się w parasole osiemnaście be kochanowskiego.

[grudzień 2011]

czydziści cztery

2011-12-11T01:00:00.001+01:00

Proszę zaprotokołować: zginę tragicznie.
Ale skąd ta pewność?
Jak to skąd? Zginę i koniec. Koniec kropka, dyskusja dalsza bezcelową jest. Wypierdalać mi, już.

Ale to co, miałeś jakąś wizję, czy jak?
Ta to się naoglądała za dużo filmów o oszukiwaniu przeznaczenia, o w chuja robieniu go.
Nie.
To co?
No nic to, po prostu kiedyś wstałem, zaparzyłem mocną, kwaśną kawę, którą zneutralizowałem mlekiem i cukrem, pierdolnąłem jajka i tosty, usiadłem i przeczesując skołtuniałą sierść Pudelka oraz reszty hien doznałem pewnego rodzaju olśnienia. Trzydzieści trzy lata, może trzydzieści cztery. Tak, tak. Weźmy opcję z czwórką, bo za powiązaną z Chrystusem trójkę znowu naobrażają się moi katoliccy znajomi (takich też posiadam). Pisaliby znowu: wiesz, ja cię szanuję i lubię, ja ci zawsze i wszystko. Wszędzie. Ty wiesz przecież. I o tym ruchaniu psów było śmiesznie, jedzeniu dzieci - sympatycznie, ale Chrystusa zostaw w spokoju, bo Chrystus wybitnym człowiekiem był. Nosił koronę, krzyż nosił.

Lepiej nosić niż się prosić.

Pozdrowionka. Papatki chujatki. Papasy jak murzyńskie kutasy.

Czydziści cztery. Magia tej liczby tkwi nigdzie. Nie ma żadnej magii. Wzięła się z dupy, znikąd. Przyszła do mnie, zapukała, zapytała: dzień dobry, czy jest Koko?

Owszem, soli jajka.

Pewnie, że soli, przecież nie pieprzy.

Aha, bo ja ostatni dzień zapowiadam jego, armagiedon znaczy się, przez małe 'a' i z wiejskim 'i,' bo to mały koniec świata będzie, nieznaczący i nieznaczny, trochę też wsiowy, ale za dużo mówić nie mogę, bo to ma być niespodzianka. Tak że dziękuję, pozdrawiam i smacznego.

No, no. Wypierdalaj, końcu świata. Będziesz mnie tu nękał bezkarnie. Bezładnie, bezskładnie. Won.

Koniec świata. Trochę mi się gęba śmieje, trochę mi się marszczy, tak jak moje wnętrze od lat kilku. Jakbym był wyściełany bibułą, albo czymś jeszcze gorszym. Na przykład papierem ściernym, który mi wyciera i rozciera wszelkie narządy na prawo i lewo, podstępnie, kierując je w stronę jelit. Zresztą jelita też mi wkrótce zetrze. Zostanę taki wytarty. Ślad na ścianie, jak znak w więziennej celi, że nie jesteś pierwszy i jedyny, że przed tobą byli tu inni i że na pewno nie będziesz ostatni, więc coś po sobie zostaw, to twoje kiciowe prawo.

Mam umrzeć tragicznie. Zginąć znaczy się, bo umrzeć to można na raka, albo na jakąś głupią chorobę.
Swoją drogą, jakie są najgłupsze choroby świata? Czy śmiertelne choroby wypada nazywać głupimi? A może jedyne co można z nimi robić, to zapadać na nie narzekając na NFZ i błagać o pomoc w tefałenie, a potem umierać na skutek niewystarczającej ilości esemesów? Ale ci się myśl ulepiła do refleksji zmuszająca, Nike masz jak chuj.
A tam, pierdolisz, czekaj, dzieci będziesz miał i inne wypadki. Podobnego typu zawirowania i turbulencje. Odmieni ci się. Tak ci się odmieni, że będziesz żył wiecznie. Najwieczniej. Jeszcze nas wszystkich przeżyjesz. Na znicze nie zarobisz, na kwiaty na nasze groby, na kremacje i mumifikacje, na ekshumacje. Jeszcze na to, jeszcze na tamto.

Nie.
Co nie?
Nie jako protest mój średnio natężony wobec tego bełkotu.
Jestem zmęczony. Niektóre miejsca mam obumarłe, a co za tym idzie, nie mogę dyktować warunków. Tak przyszło, tak wyszło. Czydzieści cztery i Dziękowski Stanisław. Jeszcze zobaczymy, kto się na czyje znicze i kwiaty wykosztuje, kto zapierdalać będzie listopada pierwszego w kwiecie wieku, jesienią życia na moje ponure grobiszcze, żeby mnie kurwami obrzucać, aż mi nazwisko szadź pokryje. Kto będzie bilety kilkuzłotowe kasował w środkach komunikacji miejskiej w drodze na cmentarz, aż będą trzaskać i huczeć kasowniki. Kto mi będzie krzyże wpierw kruszył (bo granitowe), a potem łamał (bo już za granit nikt nie zapłaci, z kijków będą DYI krzyże wpierdalać mi w ziemię, celując w serce, w oczodoły, w przełyk, żeby się dobrze trzymało. A bo to wie który, kiedy to wiatr porwie? A bo to wie, który to połamie, podpali, obsika?)

A proszę panaaa?
No?
A co to znaczy zginąć tragicznie?
Zginąć tragicznie, drogie dziecko, to znaczy samotnie, węwnętrznie staro, w najbrzydszym pokoju wynajmowanego mieszkania, w kałuży alkoholu zmieszanego z własnym moczem i butelką w tle. W takiej kompozycji, że żaden student ASP nie chciałby tego namalować, bo to tak martwa natura, że się płótno marszczy, łamie sztaluga i łysieje pędzel. Że się chłonie śmierć od samego patrzenia. Śmierć i smutek, bo one zawsze chodzą w parze. Takie dwa pedały, jeden duży, drugi mały.
Człowiek ginie tragicznie, kiedy kilka dni po jego śmierci inny człowiek znajduje go w tym całym syfie, jaki narobił za życia i jedyne co jest w stanie z siebie wykrztusić, to coś pokroju: kurwa, ja pierdolę.
I kiedy nikt nie przychodzi po klucze. Nie podlewa twojej jebanej paprotki, o którą się tak starałeś, nawet bardziej niż o siebie. I nikt nie zagląda w dokumenty pozostawione przez ciebie przy stole, nie chce twoich pieniędzy, twoich rzeczy, jakby w obawie, że wraz z nimi odziedziczy fragment tego nieszczęścia. Że fatum rozwinie nad nim swój szary baldachim.
I jeszcze nie zostawić listu. No jakiego listu, jakiego.

Pożegnalnego.
Bo w sumie o czym pisać? Hejka, jak widać umarłem?
No i do kogo?

[grudzień 2011]

rohypnol

2011-12-08T02:02:00.001+01:00

wypłakiwała się i wypłukiwała rozmazując smarki na pokrzywdzonej mejkapem twarzy,
wdychając roztocza z poszwy tłustej poduszki. agata, na którą nie było bata.
atakując pedalską grzywą kolorowych włosów już z samego rana,
ja - kucyk pony - mały dżony z rodziny zbędnych i drogich se stałem, se paczałem
oparty o pokryte kurzem książki, jak z niej wycieka niemalże cała butelka wódki.
a od wódki rozum krótki (i chlamydia i kiła i kłykciny kończyste).

agata lubi też walnąć do nocha, powiada zapytana gocha,
która ma taką siłę wciągania, że pochłania samą siebie,
by powrócić potem w wielkim stylu i pełnym drenażu.
skądinąd donikąd, z oiomu do domu. i tak w kreskę, macieju.

matko boska klubowa, powtarza agata,
błogosławionaś ty, między drinkami o nieznanym składzie,
chętnie stawianymi przez obcych mężczyzn o oczach ukrytych
pod czarnym prostokątem,
módl się za nami teraz i nad ranem,
byśmy miały siły na powrót do domu,
zyskały biegłość w zapominaniu.

[grudzień 2011]

fragment bytomia (który po konsutlacji z jeżem i gąską balbinką nie ujrzy światła dziennego)

2011-11-30T00:56:00.001+01:00

[jestem edytą bartosiewicz home-made litteratturry]

Bytomska dzielnica o nazwie Karbobchodzi dziś swoje wielkie święto. Pogoda dopisuje, spokoju na niebie niezakłóca ani jedna chmurka. Panuje wrzawa i wielkie napięcie, ale ten pozornienieokiełznany chaos nabiera konkretnych, wyraźnych kształtów dając przedsmaktego, co się tu dziś wydarzy. – Obok mnie, w samym sercu Bytomia, prezydentmiasta Piotr Koj. Witam pana, panie prezydencie, proszę nam powiedzieć, po coto wszystko, jaką niespodziankę szykują dziś władze miasta mieszkańcom Bytomia.

–Witam państwa w ten piękny, przepiękny, uroczysty dzień. Jak już pani redaktorwspomniała, będą tu dziś miały miejsce rzeczy naprawdę niezwykłe.

–Nie, nic takiego nie mówiłam, panie prezydencie, powiedziałam tylko…

–Wszystkim niezorientowanym w temacie widzom objaśniam, że Karb dotknęłastraszliwa tragedia, a mianowicie na skutek wydobycia węgla w kopalni Bobrek-Centrum część budynkówmieszkalnych Bytomia uległa znacznemu lub częściowemu zniszczeniu. Na szczęściesytuacja jest pod kontrolą, ponieważ wraz z KompaniąWęglową udało nam się dojść do błyskawicznego porozumienia i dziś chcemybardzo uroczyście przekazać sto nowych obiektów mieszkalnych najbardziejposzkodowanym rodzinom. Całość pod szyldem wielkiego święta i radosnej zabawy wtowarzystwie gwiazd wielkiego formatu.

[...]

– Gotowałam zupę – mówi paniKazimiera, mieszkanka bloku przy ulicy Pocztowej od siedemnastu lat – gdy nagleusłyszałam jakiś trzask. Taki, nie wiem, jakby z zaświatów. Odgłos z zaświatów,jak na horrorach. Przeżegnałam się i mieszam dalej moją brukselkową, aż tunagle wyławiam łyżką kawał gruzu, patrzę w górę, a tam uśmiecha się do mnienowa kuchnia Zakrzewskich. Taka szczelina!

–Najbardziej tych dzieci szkoda – lamentuje pani Michalina. – Jo to tam lubia wsumie po gowie dostać, co za różnica: ręka czy gruz, zaprawiono żech już jest,chop mie leje od dziewięćdziesiątego ósmego, ale ten dzieci. Dzieci szkoda.

–Piliśmy z żoną po piwku i między ósmym a dziesiątym mówię do niej, żeby poszłado dzieci zajrzała, patrzę, a ona przechodzi przez ścianę, jak gdyby nigdy nic.Następnego dnia, kiedy już wytrzeźwiałem zobaczyłem szczelinę na pół metra –relacjonuje pan Stanisław.

Pozawiadomieniu odpowiednich służb wszczęto natychmiastowe działania. Najbardziejposzkodowane rodziny wywieziono do lasu i rozstrzelano, następnie wrzucono dozbiorowej mogiły, zasypano, zalano asfaltem i w mig postawiono piękny, kolorowyplac zabaw Szczęśliwa rodzinka.

Kompania Węglowa reprezentowana przezrzecznika płakała rzewnymi łzami, dławiła się smarkami i spadała teatralnie zfotela w lokalnej telewizji oferując pomoc w postaci pacek na muchy, plażowychparawanów, fioletowych koców w złote misie i otwieraczy do konserw, comieszkańcy uznali za skandaliczne.

–Nie rozumiem pretensji mieszkańców. Oczywiście jestem z nimi całym sercem, ajeszcze bardziej odbytem, ale przecież mamy środek lata. Można iść na łąkę,zrobić sobie piknik, cieszyć się rodzinną atmosferą. Znajdźmy jakieś pozytywy wtej sytuacji. Szukajmy dobrych stron, nie skupiajmy się wyłącznie na złych –komentuje Zbigniew Madej, rzecznik prasowy Kompanii Węglowej w wywiadzie dla Czarnej Dupy Bytomia.

[...]

–Jak na razie mamy do zaoferowania jedynie sześć mieszkań. Już w tej chwili potrzebujemyokoło osiemdziesięciu, a istnieje prawdopodobieństwo, że liczba ta wzrośnie wciągu tygodnia do stu.

–Jakie to mieszkania, panie prezydencie?

–Mamy do zaoferowania dwa domki z kart, ale przynajmniej z samych asów, codobrze rokuje, chatkę z piernika z autografem Jasia i Małgosi, domek na kurzejstópce, chatkę na drzewie oraz misternie wykonany, oryginalny wigwam Siuksów.

[...]

Specjalniedla bezdomnych bytomian uruchomiono telefon zaufania oraz otwarto punkt pomocysztabu kryzysowego, gdzie doświadczone służby instruują pokrzywdzonych jakwiązać pętle, a także które z dostępnych w aptekach pigułek powodują bezbolesnyi szybki zgon. Z pomocy skorzystało już około dwudziestu osób.

–To ważne, by uświadomić ludziom, którzy w jednej chwili dowiadują się, że niemają gdzie mieszkać, że istnieje jeszcze jakaś alternatywa, że mają do wyboruinne opcje i że nie są pozostawieni sami sobie – tłumaczy szef sztabu JanuszMadomek.

[...]

Do pomocy poszkodowanym włączyłsię kościół, który podarował potrzebującym święte obrazki, butelki z wodąświęconą, kubki z Maryją, błogosławione medaliki z wizerunkiem papieża orazkrucyfiksy ze świecącym w ciemności Chrystusem.

–Chcemy być blisko naszych wiernych w tych jakże ciężkich dla nich chwilach –wyjaśnia ksiądz Krzysztof Sztachetka. – Chcemy również dopilnować, by niezapomnieli teraz o Bogu, stąd właśnie te dewocjonalia, by umocnili swą wiarę ipoczuli się zjednoczeni z Duchem Świętym.

Na pytanie omożliwość chwilowego zakwaterowania dwóch rodzin na plebanii, odpowiada, że tonietrafiony pomysł, ponieważ w nocy strasznie chrapie.

wybryki emiki

2011-11-30T00:40:00.001+01:00

emika brzmi kokoszatańsko i niepokojąco miejsko, wyrwana za kłaki wprost z ciemnych uliczek.

podobnie jak burial, który wszyscy już znają. dlatego ona.

gąski

2011-11-29T00:44:00.001+01:00

w tle szarosmutne piosenki śpiewane zalatującą polandem angielszczyzną
przez zniewieściałych póki-co-jeszcze-mężczyzn
zdeterminowanych by wymienić kutasy na szpilki

że ulice stają się podstępnie śliskie o tej porze życia.
że jak sobie poprószysz, tak się nie wyśpisz.
że kto pod kim dołki kopie, ten sam skurwysyn.
i ognia daj lampie mej, niechaj spłonę.

idzie pani dorota, rasy białej i krwi polsko-niemieckiej, po chińsku zmęczona,
głodna jak afryka, ze skrzypiącym wózkiem, w którym połowa lokalnych śmietników
miesza się z pogardą dla całego świata.

stara jak miasto, matka wszystkich matek pilnuje, by nie gasły zapałki
dziewczynkom ściągającym tutaj wprost z obskurnych dzielnic,
w których nie wypada być porządnym człowiekiem.

gąski, gąski, do domu.
boimy się.
czego?
szkła na podłodze, popsutych bojlerów,
pracownic socjalnych i komorników.
gąski, gąski, do domu.
czego?

miejsca stygną po was.
w nekrologach milczą wasze mało wymyślne imiona,
którymi pani dorota nie przestaje palić w piecu
(a sam andersen łapie się za głowę.)

[listopad 2011 ]

'kick into the starthole'

2011-11-19T03:18:00.001+01:00

bez tytułu#8

2011-11-19T02:50:00.001+01:00

Twoja matka była bardzo porządnąkobietą i tak też umarła – w wyprasowanej koszuli na łóżku pościelonym samymkrochmalem, z wami u boku ustawionymi w rzędzie od najmniejszego donajwiększego (chociaż ty i Marcin zawsze kłóciliście się o kolejność, bo mimo,że był od ciebie wyższy, hodowałeś nagłowie coś na kształt żywopłotu, który czynił cię jeszcze wyższym od niego.)

Tamtegodnia wstała o świcie, jakby wyczuła, że tym razem zmierzch nadejdzie dużoszybciej. Czesała włosy i duszę słuchając jak wychwalasz obfite w składnikikanapki i wyjątkowo gęste kakao, pytając, czy to jakieś święto, czy może ojciecw końcu zapłacił.

Uśmiechałasię tajemniczo, zupełnie jakby złamała kod tego świata. Umarli się tak nieuśmiechają, umarli w ogóle się nie uśmiechają. Po prostu nie żyją, taka ichpowinność. I chyba właśnie dlatego nawet nie przyszłoby ci do głowy, że toostatni raz. Że się teraz zaczną wojaże po domach, w których trumnę wybiera sięjak słoik dżemu, a akt zgonu w szpitalu otrzymuje się niczym dyplom w nagrodęza zajęcie pierwszego miejsca w szkolnym konkursie, gdzie upominki są równieubogie, jak próby zrozumienia bólu po stracie matki wszystkich tych, których tonigdy nie spotkało. (Ja nie potrafiłem pocieszyć cię w żaden sposób, dlategostałem z boku, wciśnięty w kąt, i gdybym mógł wypowiedzieć jedno życzenie zestuprocentową gwarancją spełnienia, poprosiłbym o niewidzialność, albo chociażo mikroskopijność. We wczesnym dzieciństwie tego typu życzenia zawsze odnosiłyskutek.)

czydziesty pierszy dzień października

2011-11-01T00:53:00.002+01:00

zaobserwowano wzmożony ruch osobników dawno już uznanych za zmarłych, a przynajmniej na ten styl zrobionych, szczególnie w środkach komunikacji miejskiej. co najmniej połowa zapomina skasować bilety, gdyż wybór był żaden: bilet albo bochen chleba, jako że marki, które trzymali w skarpetach, na skutek przejścia niemiec do strefy euro straciły ważność i nikt im przecież - wykluczonym - o tym nie powiedział.

(kto by pomyślał, że mają tak wiele czasu.)

zaglądając z ukrywanym zaciekawieniem w półprzezroczyste siatki pasażerów stają się w jednym momencie grupą społeczną zaglądających z ukrywanym zaciekawieniem w półprzezroczyste siatki pasażerów starych, brzydkich, półmartwych, półżywych, pół-chuj-wie-co-jeszcze, zmizerniałych ludzi o twarzach jak nagrobki, które za chwilę zaczną polerować łokciami okrytymi trenczem pamiętającym lata siedemdziesiąte.

przystanek piekło. truchła wysiadać.

uzbrojeni w kwiaty i znicze jak koktajle mołotowa ruszają na cmentarz, by dać wyraz swej tęsknocie za umieraniem. idą na wojnę z dobrym czasem, powzdychać swą rozedmą niegdyś zwaną płucami nad tym, co już nie wróci.

mówią, dobry boże ile jeszcze mamy czekać już nie wiemy co bardziej wykrzywione nasze fikusy beniaminki czy dłonie od reumatyzmu swoje przeżyliśmy swoje wycierpieliśmy zabierz nas do siebie.

na co bóg odpowiada.

na co bóg nic nie odpowiada.

koko zaczyna pracę nad własnym zbiorem opowiadań

2011-10-18T02:09:00.001+02:00

czyli czymś większym niż dotychczas.

trzeba się wziąć w końcu za konkret i puścić to w świat.

może się uda, a jeśli nie, to znaczy, że trzeba szukać innego świata.

gdzieś musi wypalić.

całość będzie oczywiście w moim stylu, może miejscami odrobinę mniej wulgarna.

możliwe, że wykorzystam fragmenty, które tutaj już kiedyś się pojawiły i które nigdy nie stały się czymś większym.

chciałbym napisać książkę, ale boję się, że znudziłbym się w połowie.

już to przerabiałem.

pierwsza historia w luźny sposób opowiada o trapionych dolegliwościami starczymi pacjentach pewnego szpitala.

oczywiście ktoś musi umrzeć, bez tego się nie obejdzie.

a może umrą wszyscy? jeszcze nie zdecydowałem.

poniżej pierwszy z brzegu fragment :)

Przyszła Krysia obwieścić, że na oddział przemycono nowy, ultra cichy czajnik,paczkę dobrej, niemieckiej kawy i kilogram cukru. Mleko wolno nam byłoposiadać, szklanki i łyżeczki również. Konspiracyjnie przekazała, że zrzutkajest po siedem złotych na głowę, chyba, że primadonny z siedemnastki też się dołączą,to wyjdzie po sześć, albo nawet pięć pięćdziesiąt, ale że ona tam nie pójdziespytać, bo zbyt długo pracowała na reputację, żeby ją teraz tak zwyczajnie wświecie zostawić za progiem będącej na językach całego szpitala sali skrzypiącychłóżek, do której w celach – jak to mówił – zdrowotnych zaglądał często samMarian.

wszystkie drogi prowadzą do cukierni #2

2011-10-09T23:39:00.000+02:00

Bo grunt topozytywne myślenie. Moja sąsiadka, taka jedna Teresa, pan nie zna, bo ona jestbardzo światowa i wysublimowana kobieta, rzadko z domu wychodząca i noswyściubiająca poza drzwi własnego mieszkania myślała bardzo, ale to bardzopozytywnie, żeby Marioli z parteru odebrali dodatek socjalny na mieszkanie,który pobierała bezprawnie i tak myślała i myślała, aż wie pan co? Pewnego dniamało, że Marioli anulowano świadczenie, to jeszcze złamała nogę na prostejdrodze, a potem leżąc z tą nogą zachłysnęła się ponoć kradzioną herbatą z lidla,w tym szoku uderzyła głową o ścianę, wpadła własnemu kotu do miski z rozłupanympłatem czołowym i umarła zjedzona żywcem przez Feliksa. Z kolei inna, na którąwołałyśmy Madonna, bo była stara blondi, chuda, wysuszona, i jak siedziałalatem na ławce taka blada i nieruchoma, to myśmy się czasem zastanawiały zdziewczynami, czy do pogrzebówki nie dzwonić, że trup zalega pod oknami... Ta tobyła dopiero prima ballerina! Ledwo to to chodziło, ledwo oczami mrugało, jakoddychało to świst taki był jak jakaś trąba powietrzna, stara kurwa, a tfu!,ale sukienka nad kolano, obowiązkowa szpila, klipsy jak granaty i szminka wkolorze menstruacyjnym. Wyglądała jakby na wojnę szła zarażać wenerąnieprzyjacielskie oddziały.

Poza tymchodziły słuchy, że kradła na bazarze cytryny i pomarańcze, ujmując w skrócie -owoce egzotyczne. Egzotyka to była jej prawdziwa fascynacja, zwłaszcza w tym okresie, gdytego ciemnoskórego sprowadzała sobie na schadzki. Taki Turek jakiś, wyglądalikomicznie, że jak pierwszy raz widziałam ich razem, to powiedziałam mojemu:Zbyszek, nie otwieraj drzwi, bo jakiś rumun wchodzi do klatki z białymmateracem, na co on odparł, że jakaś cygańska akwizycja na zasadzie 'kupmaterac, a koc do niego, poduszkę i komplet pościeli ukradniemy ci gratis.'

Pan sięśmieje, ja też się śmiałam. Mój Zbyszek to był taki kawalarz.

No i ten turastak chodził i chodził, nie powiem, nienagannej kultury był oraz klasy wysokiej, wypachniony, zęby bielusieńkie, alei tak żadna z nas mu nigdy dzień dobry nie odpowiedziała, bo jak to ujęłaTereska, byłyśmy 'zbyt fajne kobity na tureckie pyty.' W końcu ciekawośćzaspokoił swoją nekrofilską, te żądze swoje trupie, jak to mówią,podupczył i zostawił, bo tak naprawdę to on do haremu szukał, a nie dokostnicy, na co Madonna czarne szaty przyodziała, woalkę żałobną, z jakimiś krzyżamichodziła, stabat mater dolorosa śpiewała, zakonnica pierwszoligowa. Zaczęłyśmypozytywnie myśleć, żeby przyjechali w końcu ją zabrać, bo ona już się naelektrowstrząsy tylko nadawała, grozą nieraz wiało, jak tak stanęła obok wklatce i zaczęła coś taką łamaną łaciną recytować, takie glosolalia, żespierdalałam aż mi kartofle i jogurty z siatek wypadały.

I takmyślałyśmy i myślałyśmy, aż przed świętami przyszli z opieki ją dokarmić,śledzie przynieśli, czekoladę i święconą wodę, to już musieli po ślusarzadzwonić i chwilę potem po grabarza i tak oto puste m3 po Madonnie zostało.

wszystkie drogi prowadzą do cukierni #1

2011-10-09T02:05:00.002+02:00

Jestem jużstara, a że mnie nie stać na botoksy, to jeszcze starsza i straszna i w ogólewpierdolę sobie ciastko z kremem, z nutką alkoholową, ajerkoniakową, pysznetakie, że samo się do gęby ciśnie.

Wie pan,oglądałam ostatnio taką reklamę. O kawie była, że ona tam siedzi przy tejfiliżance, w której się nic nie mieści, damesa taka, że niby skromna, forsą nieszasta, ale wiadomo, że mogłaby, taka babka fajna, akuratna, do rany przyłóż,niby ciotka, niby babcia, niby przyjaciółka, wszystkim by mogła być, w każdyazymut wpisująca się, uniwersalna. I tak spogląda w przestrzeń i jej sięwszystko przypomina: pierwsze rodzinne święta, pakowane w kolorowy papierprezenty przewiązane wstęgami, ciąża i cesarka, pierwszy szlag od męża,pierwszy obciąg w lesie na amfie i stosunek analny po ekstazie i wszystko. Całeżycie przed oczami.

Jakoosobistość twórcza, wrażliwa i delikatna wzruszyłam się dogłębnie. Ja bym teżtak wspominała godzinami, gdyby mnie kawa cztery dychy wyniosła. Cały dzień bymprzy tej filiżance siedziała. Wyobraża pan sobie? Paczka kawy po cztery dychy,armageddon jakiś, zmierzch bogów.

Ja kiedyśbyłam chuda. Pewnie nie da pan wiary, ale ważyłam chyba trzydzieści trzy kilo.Jezus tyle miał jak umarł. Nie kilo. Lat.

Coś w tymmusiało być, mistycyzm jakiś, jakieś coś, bo ja w Boga nigdy nie wierzyłam. Ito tak właśnie jest, że jak wierzysz to nigdy nic, ale spróbuj tylko zwątpić.

Przechodziłam przez kolejne etapyw życiu jak przez te pierdolone, kojarzące się z rumunami pstrokate koralikimontowane w drzwiach na przełomie lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych,które dla wielu ludzi były symbolem przepychu, bogactwa, czy czegoś tamjeszcze, czym można było błysnąć. Maszkoraliki? Nie mam. To spierdalaj, ty polska, niemodna, ohydna świnio.

Ja miałam jewszędzie. Zawijałam się w nie i odwijałam jak prawdziwa gwiazda Opola domomentu, gdy się zbytnio rozkręciłam i tak chwilę wisiałam bliska uduszenia iśmierci generalnie, aż mi oczy z orbit wylazły i wisiały tak razem ze mną. Naszczęście własnymi łapami wyswobodził mnie pies mój imieniem Mycha, o którymdługo myśleliśmy, że jest samicą z racji małego przyrodzenia i prawiecałkowitego zaniku jąder. Tak więc w dowód uznania, a trochę też z politowaniaprzechrzciłam go na Zbawiciela, by potem na pytanie, dlaczego zmieniłaś mu imięodpowiadać dumnie i wyniośle: kurwa, bo tak.

A tak jeszczeodnośnie tych koralików, to chciałam mieć nawet w oknach, marzyłam by byćkoralową carycą, spać w koralach, chodzić w koralach, żreć korale i sraćkoralami, ale gdy przyjechała meine tante z Berlina i powiedziała, że w Niemczech tak wygląda każdy tani burdel,stwierdziłam, że pora zastosować drzwi, a firany wcale nie są takie najgorsze.A potem ciotka umarła i skończyły się świąteczne paczki z lepszego świata zczekoladowymi Mikołajami na patyku i mordoklejkami w kształcie dukatówpokrytych złotem tak szczerym, że mi brakło w tym momencie porównania za coserdecznie przepraszam. O, niech pan popatrzy na to ciasteczko z posypką, że takniespodziewanie zmienię temat. Wygląda na tłuste, niechętne i nieprzeznaczonedla mnie, ale wie pan co? I tak je zjem. Bo co mnie nie zabije, to mniewzmocni. A jak mnie zabije, to przynajmniej nie będę już musiała za to płacić.

[październik 2011]

szaleństwa panny ewy

2011-09-30T00:51:00.000+02:00

Zdyszana, świszcząca Ewa wbiegła na peron, ale było już za późno. Pociąg ruszył zostawiając w tyle ją i jej plany na wieczór. Była wściekła. Liczyła na to, że znajdzie się w Katowicach przed osiemnastą.

Wiedziałam, kurde, wiedziałam! Mogłam nie biec, tylko się niepotrzebnie spociłam.

Usiadła na najczystszym skrawku dworcowej ławy i położyła sobie niewielką, lekko już wysłużoną, zamszową torbę na kolanach.

Chwilę obserwowała ludzi i wydawała osądy. Bardzo surowe i konserwatywne. Ta to jakaś dziwka, ta stara zbyt pokraczna, żeby się publicznie pokazywać, tamten żre kiełbasę przełykając ją na zmianę ze smarkami spływającymi do żołądka po każdym pociągnięciu nosem. Ten to komuch, ta wygląda jakby właśnie zeszła z kija, a ten gej, że hej.

Znudziło jej się jakoś po trzydziestej osobie. Standardowo. Gdyby lubiła czytać, to pewnie by teraz wyjęła jakąś świetną, bestsellerową książkę o lśniącej okładce, ale jako, że nie lubi, to nie wyjmie.

No dobra, to jak już tu jestem i będę się nudzić całe dwie godziny, to chociaż zrobię coś szalonego.

Z kieszeni kurtki wygrzebała swój ulubiony batonik z półpłynnym nadzieniem Danusia, przełamała go na pół, potem jeszcze na pół, ułożyła ćwiartkę na ćwiartce, tak, żeby całość przypominała kwadratową kanapkę i gwałtownie wjebała do mordy.

z cyklu stare ale jare: szach-mat

2011-09-30T00:17:00.001+02:00

Początkowo wcale nie chciałam cię urodzić.

Nie żebym nie pokochała od pierwszego zanurzenia testu w moczu
tego flaka wewnątrz, w którego intencji moja matka czołgała się nago
całą długością Zwycięstwa zagryzając beret.

Zwyczajnie po twoim bracie windą do parteru zjechały mi piersi,
a brzuch po tamtej ciąży wydawał się rosnąć,
jakbym magazynowała w nim zło całego świata.

Z czasem skomponowałam się z kuchennym blatem,
grała orkiestra kotletów na deskę i tłuczek,
stałam się łyżką, którą twój ojciec podtapiał w kawie,
dopóki nie poznał tamtej, nie zwinął dachu znad głowy

po to, by mama zaczęła litanię a nie mówiłam?,
samobiczowanie, rajd po kościołach. Urodziłeś się wtedy,
po raz pierwszy naprawdę z blaskiem krzyża na czole,
Chrystus przyszedł wtedy do naszego domu.

A dziś nie blask, tylko jego cień pada na twoje złączone
w wieżyczkę dłonie. Wieża bije Króla. Zatrzęsie niebem.
Szach-mat w litym dębie. Szach-mat, kochanie.

[2008?]

z cyklu stare ale jare: przerębel

2011-09-30T00:09:00.000+02:00

miasto wciąga głębiej z każdym ziewnięciem
w te nieprzyjemnie wilgotne miejsca, podstępne,
wydające odgłosy tłustego mlaśnięcia.
gdzie ty byś się podział, gdybyś wcześniej,
pewny zwycięstwa, sprzedał własne nogi?

świat stanął przy przejściu dla pieszych. przepuszcza męty,
patrzy na ogryzki ludzi z butelkami jak granaty
zaliczające rundy wokół własnej osi. już nie tak gładko
wchodzi w ostre zakręty. trudniejsze manewry.

pamiętasz domy Żeromskiego? leżę na zgliszczach.
ze szklanego przerębla posyłam ci zdjęcia,
na których wyszedłem z siebie.
zobacz jak mi nie do twarzy z pomysłem na życie.

już tylko patrzeć jak płaszcz, który dostałem,
żeby ogrzewał pamięć o tobie, stanie się
sakwą na mięso, futerałem na kości.

[kiedyś tam]

z cyklu stare ale jare: sadyzm beauforta

2011-09-30T00:06:00.001+02:00

ośmielone przybijają do portu okręty-trumny,
jak tylko jesień uchyla wrota,
prosząc do tańca matki zmarłych marynarzy.

budzi się kopiec czarnych parasoli, mgła welonów
zastyga nad wielką wodą, która lustrzanym spokojem
próbuje maskować sadyzm beauforta.

człowiek z kartką jak strzelbą, ojciec trzech córek
staje nad nimi, a jego wzrok trafia w pancerz żałobnych woalek.
jak płotki giną chwytane przez mewy
nazwiska tych, którym w krew weszły powroty.

choć teraz ich serca pompują wodę
w snach pozostaną niezatapialni.

[kiedyś tam]

z cyklu stare ale jare: nudny film o umieraniu

2011-09-30T00:02:00.001+02:00

zachowuję się jakby mój los jeszcze kogoś obchodził.

szelest pogłębia się w miarę rozsupływania naszej wzajemności.
uciążliwy i irytujący. zupełnie jak ja, gdy podpalam świat,
żeby uszczknąć dla siebie część twojej uwagi.

potrafię cierpieć dość estetycznie.
promieniujesz pewniej ze świadomością, że weszła mi w nawyk
sekwencja krwawienia wraz z umieraniem. nie przerażają włosy
wypadające garściami. system stabilny. nadludzko wydajny.

przygnębienie przychodzi z bryzą od strony wielkiej wody.
jak złote rybki łowię butelki pełne nieczytanych marzeń
i łapiąc je za szyje rozpierdalam o skały.

[kiedyś tam]

bez tytułu#7

2011-09-24T00:50:00.002+02:00

dzień dobry, a wyjdzie monika poskakać w gumę?
nie, monika nie wyjdzie, kochanie.
monika jest wypalona doszczętnie, obojętna,
wszystko w niej umarło. bezpowrotnie.
aha, to dziękuję, do widzenia.

dzień dobry, proszę pani, a wyjdzie mateusz pojeździć na rowerze?
nie, słońce, mateusz już nigdy nie wyjdzie na rower,
ponieważ choruje na mukopolisacharydozę, wymaga nieustannej opieki
i pozostało mu niewiele ponad pół roku życia.
aha, to dziękuję, do widzenia.

bez tytułu#666

2011-09-24T00:35:00.001+02:00

To dla niej ciężki czas. Jeszcze ojciec nie ostygł, a diabli już dobrali się do matki.
Byłam u Halinki. Piękny pogrzeb był. Tyle ludzi przyszło, chociaż deszcz lał od samego rana. Zimno w cholerę, wiatr wiał i nakręcał ulewę, żeby waliła w ich parasole. Parasole ludzi i z ludzi. Parasole z kości. Napierdalał aż się zlękłam, że to zemsta Halinki, ale Zbyszek wymyślił, że to niebo po niej płacze, na co Basia odrzekła, że gdyby to było po niej, toby srało, a nie płakało.
Kazałam im się zamknąć. Jeszcze tylko by brakowało, żeby mi taki pogrzeb zepsuli piękny, ukwiecony. Ostatnie Halinki pożegnanie.

bez tytułu#5

2011-09-24T00:23:00.003+02:00

miałam ci ja dziecię,

źle je wychowałam.

nie dałam na piwo,

po ryju dostałam.

co się zdarzyło na rogu lśniącej i błyszczącej

2011-09-20T20:04:00.002+02:00

zaczęło się niewinnie: ciągle biegali za nią bezdomni.
pewnie dlatego, że paliła cienkie mentole i jadła za dużo kiełbasy,
co w biednych dzielnicach stanowi niemal insygnia władzy,
albo zaproszenie śmierci w swoje skromne progi.

tamtej nocy magda wracała do domu wprost z wielkiego świata,
gdzie się nie liczy pieniędzy ani na nikogo
nie zwraca uwagi jako, że trzeba ją skupić wyłącznie na sobie.

przeznaczenie zadało jej cios na rogu lśniącej i błyszczącej,
o ile można nim nazwać dwóch śmierdzących ćpunów.
wraz z nią umierali bracia catenowie wespół z sonią rykiel,
drżał kościół prady, sypały się mury sanktuarium kenzo,
gdy kryli jej ciało pod stertą nylonu i kawałkami ubrudzonego smarem czy gównem papieru.

blady strach, niczym nieudolnie zamontowany, kosmopolityczny bilbord,
albo nawet jakiś gigantyczny, ciemiężniczy chuj, padł na miejscowe modystki i trendsetterki
nieradzące sobie z młodzieńczą opryszczką, łupieżem i łojotokiem skóry głowy,
zaopatrujące się, jak bóg nakazał, u świętej zary z la coruni, które, jedna po drugiej, jeszcze gorące,
prosto z taśmy produkcyjnej wpadają w nienażartą, modową pizdę.

przybyła na miejsce policja stwierdziła
że huragan jej włosów doskonale akcentował drapieżną nieżywość a aksamitne fioletowe czółenka od miu miu jeszcze nigdy nie wyglądały tak dostojnie i niemal perfekcyjnie współgrały z krwawą czerwienią pomadki guerlain oraz słonecznymi refleksami bransolety swarovskiego oplatającej jej bladosiną rękę zastygłą na skutek stężenia pośmiertnego i że powinna to zobaczyć anna wintour że będzie okładka że było warto i że spierdalają na komendę bo wieje

[wrzesień 2011]

co zobaczył księżyc

2011-09-10T00:43:00.005+02:00

tytułem wstępu: księżyc chuja zobaczył, ponieważ poszedł spać.
tylko na filmach pełni całonocne dyżury.

tymczasem roksana wraca do m2 niebezpiecznego jak m-16, pogrążonego w cygańskiej dzielni,
gdzie jak ćmy kłębią się ćpuny, wyleniałe lesby z ligi otyłych i markotne męskie kurwy z głodnymi dupami,
w których, przy drobnym poślizgu znikają drobne, zdrowie i najuboższe perspektywy.
niedługo na spokojną spadnie bomba, która zatrzęsie elementem, zamiecie pod grobowe płyty
znaczną część wykluczonych, bo, proszę państwa, do miasta nadciąga oberstgruppenführer hif,
by objąć je swoją jurysdykcją.

czerwone swasty dziwnie wygięte, jakby czekające na szturm anarchii łypiącej na nie z naprzeciwka.
roksana nienawidzi tych odrapanych tynków, oplutych ścian wymazanych kurwami,
pedałami i prymitywnymi, chujopodobnymi malunkami przywodzącymi na myśl sztukę jaskiniowców,
choć czasem czuje, że pomału przywyka, za co się karci okrutnie, bo nie ma nic gorszego
niż przywykanie do gówna, zwłaszcza w samej dupie diabła.

piętro wyżej szturm na schody przypuszcza pani beata z albatrosem,
którego wiśniowy aromat zawisł nad nią jak reprodukcje do wyrzygania opatrzonych obrazów.
syczy i dyszy, pociąga z butelki na cześć nieobecności męża, który ma coś z copperfielda,
gdyż jednym uderzeniem zamienia albatrosy w lśniące tulipany.
dla pani beaty dzień kobiet trwa zatem cały rok, wlokąc się jak strużki krwi w kącikach ust,
wieczny jak siniaki i obrzęki, głośny jak jej wołanie o pomoc, z którym świat nauczył się żyć.

dobra, pisz, nie pierdol: poznam statecznego, zamożnego pana,
żeby mi umarł w ramionach, najlepiej od razu, w godzinę po ślubie.
ze swojej strony zobowiązuję się raz do roku w norkach i lisach
zapalniczką duponta odpalić na jego marmurze znicz od swarovskiego.

[tak więc palec pod budkę

bo za minutkę

chuj ci w dupkę.]

[wrzesień 2011]

bełtschmerz

2011-08-31T01:07:00.009+02:00

była cicha i piękna jak wiosna i miała rude jak ruda śląska warkocze, i cała była śląska,
bo z samego serca zagłębia, psu z gardła i sroce spod ogona ta piąta woda po kisielu.
robiła piękne z gumy balony, które w mig rozpierdalały się o jej krzywe jak przedwojenne zbrojenie zęby,
plotła warkocze, na których z wiatrem huśtał się jej bełtschmerz wraz z nakrętkami z komandosów
i jakieś brudne rumuńskie dzieci toczące z nosa smarki cięższe niż one same.

mówili święta małgosia od petów ciemną nocą oświetlania,
od ciał pijatyką sfatygowanych w górę unoszenia,
od straży miejskiej i innych służb w pizdu przepędzania,
od strumienia moczu w bezpieczną stronę przekierowywania.
małgosia, cho ino, małgosia! święta ty nasza!

małgorzata przychodzi taka samoistna, w ogóle nierozeźlona, jakby pogodzona ze wszystkim nie do pogodzenia,
do siebie niepodobnie pogodna w jej życia niepogodę, taka wszem i wobec wyrażająca i ociekająca tym całym
możecie zrobić ze mną co chcecie, ale ja z wami mogę jeszcze więcej, jako że niepijąca jestem wyzwaniem.
łojapierdolę, małgosia, tyś jest wielka, podziwu godna, wszystkogodna,
istotna i niewyrodna, strażniczko nasza, orędowniczko nasza,
ramiączko nasza, ciemiączko nasza, rzeżączko nasza,
z tymi warkoczami rudymi twoimi,
z tymi zębami na siebie nachodzącymi, krzywymi twoimi,
z tymi rękami silnymi, kobiecymi, o żyłach nabrzmiałych twoimi,
z tymi balonami w niebiosy lecieć chcącymi z gumy balonowej twoimi.

[sierpień 2011]

bez tytułu#4

2011-08-13T02:56:00.002+02:00

Widział ją tylko raz, tego dnia, kiedy przyszła w beżowej, wykończonej koronką sukience z pożółkłymi na brzegach żabotami mówiąc, że pochodzi z Wielkiego Świata, a tak naprawdę to z Polski, jest znaną tancerką, że zatańczyłaby w dowód, ale jak widać urwało jej rękę, a bez ręki to już nie to samo. Była taka piękna nawet z tymi wypalonymi w połowie włosami, mówiła płynnie i bez akcentu, pachniała Hollywoodem i drogim tytoniem.

zdrowaś marylo

2011-08-01T00:43:00.003+02:00

Święta Marylo, Matko Połowy Osiedla,

módl się za nami jurnymi,

byśmy - jak Ty - nisko nie upadli,

hifa nie złapali.

Azbest.

bez tytułu#3

2011-08-01T00:37:00.004+02:00

Był taki jeden Paweł. Teraz ma własne mieszkanie i firmę, brzydką, grubą żonę oraz jeszcze brzydsze i grubsze dziecko. Ale kiedyś sam był dzieckiem i opowiadał jak to pewnego razu jego ojciec Waldemar topił się w krytym basenie, a on skoczył z kilku metrów na główkę, żeby go uratować. Nie traktowałem tej historii poważnie, nie dlatego nawet, że brakowało mu jaj. On po prostu nigdy nie miał ojca. Podobno wykluł się z jajka, które zniosła jego matka, mimo, że nie przypominała kury, tylko kurwę.

Amen.

[sierpień 2011]

bez tytułu#2

2011-07-30T22:52:00.002+02:00

w chwili, gdy traci kontrolę nad krwotokiem z nosa,
dochodzi do wniosku, że bity są dziś szczególnie wkurwione,
a ich nieprzychylność mierzy zawrotami głowy.

pierwszy za honkę, która otwiera butelkę zębami
i zamachując się na boga strzela kapslem w galaktykę.
ma pretensje do świata, że zabrania jej być lepszą,
więc kopie dołki, w których później sama łamie nogi.
to postać tragiczna, która bez względu na obraną przez siebie drogę,
pozostaje zwykłą, miejscową łajzą. honka, słyszysz?
możesz napierdalać tymi swoimi kapslami cały boży dzień, dziwko,
bo i tak nie ma dla ciebie ratunku!
drugi zawrót za maćka, który ginie pod ciężarem dymu wbijany w ziemię blast za blastem.
prochy niuchałeś, w proch się obrócisz,
myśli paulina licząc kwadraty na gładkiej koszuli andrzeja.

[lipiec 2011]

niedaleko pada głowa od tułowia

2011-07-19T00:10:00.001+02:00

deszcz sukcesywnie obmywa ulice slamsów z nasienia.
brodzi wystraszony krzywym chodnikiem patrząc z obrzydzeniem
na ciała spęczniałe jak płatki minutę za długo pływające w mleku.
ktoś nawet stwierdził, że to leje się z nieba sam koniec świata,
na co odparła jakaś specjalistka do spraw wszystkich i żadnych,
że może tak, może nie, że ona jak już sprawdzi, to powie,
a że kiedy sprawdzi - nie wie, to kiedy powie - nie wie tym bardziej.

niedaleko pada głowa od jego tułowia.
(w zasadzie spora jej część osiadła na mnie z racji niefortunnego kąta wystrzału
i musiało mi, kurwa, kamszotem dekady chlusnąć prosto w oczy i usta.)
robi się jaśniej. na jego jeszcze brzoskwiniowej skórze pojawiają się przerywane linie
pokazujące jak kroić, żeby nie uszkodzić narządów wewnętrznych.
(gdyby cellulit potrafił mówić, to tutaj głosem roberty flack śpiewałby 'killing me softly.')
czyszczę uszy i przeczesuję włosy wybierając z nich fragmenty czaszki i mózgu.

stawiam na gazie garnek z wodą i wabię bezpańskie psy wizją pełnych żołądków
tłumacząc, że łukasz musiał umrzeć, bo był parszywym chujem,
a miejsce każdego chuja jest w dupie ziemi.

i teraz te, no - monumentale: memento mori i ave maria.
wieńce na grobie, wstęgi we włosach, kutachy pod pachy.

smutki smuteczki.

[lipiec 2011]

harry belefonte. szejk siniora, ale nie zofia, bo zofia nie tańczy

2011-06-14T02:07:00.001+02:00

Zofia nawet by zatańczyła. Tak normalnie. Jak czternastolatka.

Zerwałaby się i zatańczyła w tej piżamie w uśmiechające się niewinnie pająki.

Niech wszyscy widzą jak giętkie i chętne do zabawy jest jej ciało, jak spragnione słońca i świata.

Lecz mimo tego, że jej stary wózek wygląda jak kiepski żart, rysy na parkiecie są jak najbardziej serio.

I potem mama bije ją szmatą po głowie, a czasem tak się zamachnie, że jebnie pięścią w potylicę

albo w czoło. Aż spadnie lampa, lekarstwa z szafki.

Aż uciekają Zofii pająki z piżamy.

marianna bogini kebabu

2011-06-04T21:09:00.011+02:00

Marianna pracuje w budce z kebabem, gdzie zapał do pracy z czasem stępił się jak ostrze noża do ścinania mięsa. Szatkuje sałatę jak swoją przyszłość, zdecydowanymi ruchami, nie patrząc na palce i marzy, że kiedyś opowie o tym u Ewy Drzyzgi, w odcinku Jestem królową kebabu. A co tam królową! Carycą! Najprawdziwszą matką boską wszystkich kebabów świata!

- Marianno, opowiedz nam jak zostałaś imperialistyczną kebabową boginią.

- No, najpierw Tadeusz zrobił mi dziecko. Potem kolejne. I jeszcze jedno. Po czwartym otrzymałam od wójta puszkę fasoli, paczkę pieluch, Order Rozpłodowej Krowy i laurkę od dzieci z najbliższej szkoły, gdzie napisały tymi swoimi bazgrołkami: jeśli urodzisz kolejne, zamkną szkołę, bo będą musieli ją rozbudować, ty chora dziwko.

- Było ci ciężko.

- Najciężej było z tą puszką, bo wójt nie dał nam otwieracza. To był kolejny kopniak z pozdrowieniami od systemu. Ociekające jadem szczęki nad głowami Bogu ducha winnych obywateli, w tym jednej po trwałej ondulacji, czyli mojej, i po nieudanym balejażu, bo miała być gwieździsta noc nad Saharą, a był zdupiony namiot w Pobierowie.

Wydawać by się mogło, że została już wpisana w krzywe ramy tego małego okienka maleńkiej budki w jeszcze mniejszym miasteczku, przez które jak hifa podaje wypełnione mięsem bułki. Przywarła na zawsze, a tłuszcz z podłogi jak koszmar sanepidu zespolił ją z tym tureckim piekłem, wynalazkiem ciemnoskórych diabłów wprawionych w trzymaniu swych żon pod kluczem, wpychaniu córek do pałaców obcych mężczyzn, których łóżka pachną wczorajszą kobietą, są brudne jak ich zamiary, zapadnięte jak wiara w siebie, której opatrzność poskąpiła im na rzecz żądzy dominacji.

- Po ósmym stwierdziłam, że dosyć. Powiedziałam dosyć!

- Powiedziałaś dosyć?

- Tak, dosyć!

- Jesteś taka dzielna, Marianno. W nagrodę otrzymujesz buziaczka w czółko od Teresy Gens.

- A to nie chcę.

O Mariannie nikt nie zaśpiewa piosenki, chyba, że w formie wtrącenia w utworze o kebabach albo trwałej ondulacji, która strawiła jej głowę jak zaraza. Marianna nie chce żeby o niej śpiewano. Żywi obawy, że wyjdą na jaw jej pijackie ekscesy, że się zaraz znajdą jacyś świadkowie tamtej nocy, kiedy zepchnęła Kazimierę P. ze schodów robiąc jej z czaszki wydmuszkę.

Ale do Ewy by poszła, Ewie by powiedziała. Wszystko. Całe życie by wyśpiewała, każdy grzeszek, każdy sekret. Nawet grzybicę paznokcia czy żylaki odbytu.

- Kiedy urodziło się dwunaste, ktoś nam podłożył ogień pod stodołę. Dom podpaliliśmy sami dwa dni później, bo podobało nam się zainteresowanie jakie towarzyszyło pogorzelcom.

- Co się wtedy stało?

- No, jedno dziecko spłonęło, do dziś nie wiem które. Wstydliwa sprawa, ale nie pamiętałam imion. Wszystkie były do siebie bardzo podobne i upośledzone w niemal identycznym stopniu. Dziś już się z tego śmieję, ale tamtej nocy naprawdę nie wiedziałam jak je wołać, więc krzyczałam: ty, które przypominasz podgrzewaną zapalniczką bryłę plasteliny, którego włosy spływają wzdłuż ciała jak tonąca w rzece Marzanna, wychodź natychmiast!

- Sroga lekcja, Marianno. Czy czegoś cię to nauczyło?

- Tak. Że dzieci płoną bardzo szybko. I że nie warto podpalać swojego domu, bo potem nie ma się gdzie mieszkać.

Gdyby spytać Mariannę, czy jeszcze na coś czeka, nie traciłaby cennej energii na jakąkolwiek odpowiedź. Może pokręciłaby głową, zmarszczyła brwi ucierając wraz z opuszkami palców marchew do surówki. Trzeba się spieszyć. Zaraz zaczną wracać kurwy z taniego disco Milano wraz z niższymi od nich, napakowanymi lujami obłapiającymi je bezwstydnie za cyce i tłuste dupy. Będą żreć jak na ostatniej wieczerzy śmiejąc się głośno, chrumkając i bekając jak jebane świnie. A potem zamkną się w domach, gdzie przetestują każdą posłyszaną i podpatrzoną na szwabskich pornosach perwersję.

Marianna już nie czekała na nic poza wypłatą wydawaną do ręki przez szefa, który nie byłby sobą, gdyby jej za coś z tej marnej pensji nie potrącił. A to wygięła kij od mopa, przypaliła frytki, za grubo posiekała własne marzenia. Majana, ti pódzieś do wonienia! Tak mówił. Do wonienia. A potem trajkotał to swoje tureckie łahatamatatamaszahabasza, które tylko Lucyfer był w stanie zrozumieć, magiczne słowo-klucz otwierające bramy piekieł.

- Straciłam dzieci i zasiłek. Mieszkałam u siostry, wiecznie samotnej i nieszczęśliwej, która przesypiała całe dnie, bo była śmiertelnie chora na życie. Niedługo później Tadeusz wyszedł do sklepu po artykuły pierwszej potrzeby i nigdy nie wrócił, a wraz z nim moje ostatnie sto złotych. Podobno pojechał do Koszalina. W międzyczasie znalazłam pracę w kebabie. Płakałam mieszając surówki, zawijając placki z mięsem i wydając resztę. Mówili o mnie Płacząca Marianna.

- Płacząca Marianna…

- No przecież nie śpiewająca.

Mężczyźni. Skurwysyny. Nieskomplikowane dwubiegunowe mechanizmy. Odrobina przyjemności kosztem wyłamanej z zawiasów duszy. Ile włożą między nogi, tyle samo wyszarpią z serca, a czasem nieproporcjonalnie więcej, bo przecież Tadeusz wyposażony był dość skąpo, a wyjął z niej całe wnętrze, położył na prasie i schował do kieszeni, żeby mieć czym podcierać dupę w Koszalinie czy innym Daleko Stąd.

Marianna już nigdy nie zaufa żadnemu z nich. Przyrzekła to sobie krojąc na ćwiartki koktajlowe pomidorki z Biedronki pryskane tablicą Mendelejewa, dzięki czemu są wieczne jak dziura w jej klatce piersiowej. Cisną się na usta wszystkie znane przekleństwa, które toczą się w kierunku tej gorszej rasy jak gigantyczne granitowe kule gotowe zgnieść ją na miazgę. Ale po odłożeniu menu kar i bluźnierstw świata przychodzi kelner, który i tak podaje zawsze to samo. Bezsilność z niepewnością. I prawdę.

- Dwa lata później przysłał mi kartkę, że żyje. Z Koszalina. Odgrzebałam wspomnienia. Znalazłam go na naszej klasie i oglądałam zdjęcia z jego zagranicznych wojaży do Londynu, gdzie pozował na tle witryn ekskluzywnych sklepów, do których wstęp mają nieliczni. Były też zdjęcia, na których tuliła się do niego jakaś dobrze ubrana, wielka blondynka, co prawda o urodzie kasjerki z Pszczółki, ale zadbana. Nie to co ja.

- Co wtedy czułaś?

- Postępujący rozkład. Ale nie załamałam się. Pokrzepiała mnie myśl, że zasługuję na kogoś lepszego, że jeszcze czeka mnie coś dobrego. I że ja też kiedyś tak stanę przy lśniącej, eleganckiej witrynie drogiego londyńskiego sklepu, a potem wejdę do środka i lekką rączką, bez wyrzutów sumienia wydam roczną pensję na torebkę.

- No, na pewno.

Prawda była taka, że Marianna wypadła z obiegu. Jej odczepiony wagon stanął na torach w jakimś Nie Wiadomo Gdzie na tle połamanych huraganem świerków i sosen w oczekiwaniu na kogoś, kto go popchnie. Na grom z jasnego nieba, cud. Na pierdolnięcie.

Który by tam chciał kobietę niemal łysą od przedawkowania trwałej, ze świecącym jak po woskowaniu czołem, o skórze przesiąkniętej zapachem pieczonego mięsa. Który by chciał wydrążoną jak dynia Mariannę, pustą skorupę, szpetną figurkę o nierównym odlewie sprzedawaną za grosze na przykościelnych odpustach. Który by chciał.

- Dziękuję ci, Marianno za rozmowę. W prezencie od naszego sponsora otrzymujesz szampon do włosów wzmacniający ich strukturę, ponieważ jesteś tego warta.

- O, dziękuję, naprawdę. Chyba umyję sobie nim cipę.

***

- A to już koniec? Przecież ja miałam jeszcze o tych kebabach opowiedzieć. O królowej kebabów.

- Ale już nie ma czasu. Teraz wchodzi Basia ze Świdnicy.

- A chuj z Basią!

- Marianno, bo rozwiążemy umowę i nie dostaniesz obiecanych pięciuset złotych.

- Aha… Basia! Basia! Oklaski dla Basi!

[czerwiec 2011]

nikt nic nigdzie (5) - jowita superstar, czyli don’t cry for me, hindenburg

2011-05-23T00:24:00.003+02:00

Kraj szalał. Oddajcie nam Jowitę! Oddajcie, oddajcie! Gazety nawoływały do bojkotu wszystkiego co niezbojkotowane. Powszechnie uważano, że została porwana, że pewnie szwaby albo inne kurwy, że wojna będzie, jak o Troję, a Jowita to taka rodzima Helena. Zaczęły się kryształowe noce i inne pogromy. Jedni zarzynali drugich, grupy rebeliantów i ortodoksyjnych jowitan podkładały sobie pod dupy bomby jak poduszki, wydłubywano oczy, które potem zjadano w śmietanie albo z majonezem, odcinano kończyny, a od kończyn palce, które wsadzano we wszystkie naturalne otwory w ciałach ofiar, co wyglądało bardzo śmiesznie, bo weź sobie wyobraź taką głowę z palcami w nosie i uszach na przykład, a potem wstawiano na nasza-rebelia.pl, gdzie za najciekawsze i najzabawniejsze pomysły przyznawano złote serduszka śmierci i chaosu, a ten, kto miał ich najwięcej, wygrywał paczkę makaronu typu nitki i puszkę śledzi.

Polska stała już w płomieniach, kiedy twarz Jowity ponownie musnęły promienie słońca. Wyszła niczym bogini – piękna, pachnąca połówka ćwiartki Jowity wielbionej przez tłumy, pupilki prezydenta i jego żony, taka trochę hepburnoidalna, ale coś tam jednak z tym ryjem miała… No nieważne, bo kiedy stanęła przed ocalałymi i zatrzepała czupryną jak aktorka w reklamie markowego szamponu do włosów, zagrzmiało, spadł deszcz jak noże i ugasił płomienie wzajemnego niezrozumienia i nienawiści. Wszyscy zaczęli się ściskać, całować i onanizować. Jowita wznosiła do nieba okrzyki, że odbudujemy ten kraj, że jeszcze zaświeci słońce, że kluski, rolada i trwała ondulacja.

Jak powiedziała, tak zrobiła. Niebawem zamieszkała w pałacu prezydenta już oficjalnie jako jego córka, a prawdziwe dzieci głowy państwa zostały zdegradowane do stanowiska powietrza i zepchnięte do piwnicy, gdzie dzieliły przestrzeń razem z przetworami z owoców i wszelkimi insektami. Wyprowadzano je na zewnątrz jedynie przy wielkich okazjach dla dobrego pijaru, przy czym panowała obustronnie dobrowolna umowa, że jeśli pisną komuś choć słówko na temat swojego losu, zamiast ziemniaka, zjedzą na obiad bryłę żarzącego się węgla. Niedługo później i tak umarły, zjedzone przez szczury.

Tymczasem Jowita coraz bardziej rozkochiwała w sobie kraj. Nie obyło się oczywiście bez maleńkich wpadek, takich jak wtedy, gdy na Podlaskim Dniu Pasztetu, który uświetniała, z sukienki wypadł jej cycek, poturlał się w kierunku jednego z kelnerów, krzyknął kurwa! i ugryzł go w łydkę. Albo gdy w "Rozmowach w toku" podczas wyjścia zza kulis poślizgnęła się na czymś mokrym, pierdolnęła salto i leżała dłuższą chwilę z cipą łypiącą na zszokowaną widownię jak latarnia morska w Gąskach na morze. Jednak żadna wtopa nie była w stanie pogrążyć wieszczki narodu i wydawać by się mogło, że tak będzie już zawsze, do samego końca, dopóki coś nie trzaśnie w ziemię, albo VAT nie wzrośnie do dwudziestu pięciu procent.

Gala Tasiemca Roku. Transmisja na żywo. Tvn24 napierdala jakby to po raz drugi Polska straciła swojego papieża. Jowita odstrzelona już jak Lady Gaga, bo w końcu lekcje stylu daje jej sam naczelny pedał Rzeczypospolitej Jacyków Tomasz. Taki jakiś kapelutek w kosteczkę, suknia przywołująca na myśl sadomasochistyczną pierwszą komunię z ruchaniem trupów, połykaniem gwoździ i wystrzeliwaniem gości z armaty włącznie, buty ze sterczącymi jak psie chujki czubkami i pozłacany amulet o eliptycznym kształcie z elementami byczego napletka – jak na świat dość nieświeżo, jednak kraj przyjął kreację jako objawienie i do dziś dzień zdjęcie Jowity w tej właśnie sukni znajduje miejsce tuż obok świętych obrazków w każdym porządnym polskim domu

Jowita kroczy po czerwonym dywanie trochę jakby szła, a trochę jakby nie szła. Bo o Jowicie to się mówiło, że jak chodzi to fruwa i tańczy, a jak mówi to śpiewa. Więc tak tańcząco fruwała i śpiewała do mikrofonów torturowanych spoconymi rękami dziennikarzy rozdając sweet kissy jak pomarańcze. Polska płakała. Płakały góry i morze, drzewa i rzeki, płakali ludzie pracy i bezrobotni, abstynenci i pijacy, choć ci ostatni płaczą zawsze, gdy brakuje im na flaszkę.

W całej tej swojej wspaniałości staje przy mównicy jak zapowiedź lepszych czasów. Matka Teresa. Matka Lubicz i matka Mostowiak. Wokół niej kłębowisko drogich krawatów, złotych zegarków i wymyślnych, umawianych z dokładnością co do minuty i w najbardziej ekskluzywnych salonach fryzur. Zaciekle walczą ze sobą zapachy z najlpilniej strzeżonych półek Douglasa. Wszyscy chcą wypaść jak najlepiej, by nie wypaść z obiegu.

Zaczynają się problemy z mikrofonem. Zatęchłe powietrze na sali przecina okrutny pisk, niektórzy zatykają uszy, ktoś z tyłu mówi, że chyba chuj z tego będzie. Zza kulis wyskakują jacyś ludzie i rozmawiają z gwiazdą ceremonii. Każą się odsunąć i grzebią, obstukują, chuchają. Próba mikrofonu, raz, raz... Piiiiiiiiiiii! Próba… Łiiiiiiiii! Na sali poruszenie, w telewizji nie omieszkali wspomnieć, że organizatorzy mają problemy z mikrofonem, jakby tego nie było, kurwa, widać. Ale przecież oni muszą coś mówić. Mówią na akord. Im więcej taki prezenter powie, tym większy przelew zasili jego konto. A on potrzebuje pieniędzy, oj, jak on ich potrzebuje! Na szampany, kawiory, męskie prostytutki, bo garnitury to on dostaje od telewizji, więc w tych garniturach chodzi całe życie. Jeśli kiedykolwiek spotkasz prezentera ubranego w coś innego to będzie to oznaczać, że dorabia na boku, albo wydał jakąś gówno wartą książkę, za którą wydawnictwo zapłaciło z góry kupę siana w nadziei, że będzie bestseller, a potem kurwica, bo nie dość, że nie idzie, to się jeszcze wszyscy z tego badziewia śmieją.

nikt nic nigdzie (4) - jowita superstar, czyli don’t cry for me, hindenburg

2011-05-13T21:23:00.008+02:00

Jowita superstar, czyli don’t cry for me, Hindenburg

O Jowicie to była taka historia, że gdy miała dziewięć lat, dostała od rodziców Wąsa, w którym zakochała się od pierwszej wybebeszonej jego kłami lalki. Chodziła z nim na spacery, urządzała piesze wycieczki autokarowe, na które przemycała go w starej skórzanej torbie, gdzie się kilka razy prawie udusił oraz dwa razy zesrał, co Jowita przyjmowała ze stoickim spokojem, jako, że pałała do Wąsa miłością bezwarunkową. Zabierała go na lody i ciastka, które sama pochłaniała w ogromnych ilościach, a jemu kazała patrzeć i czasem jakby grożąc palcem tłumaczyła, że jeśli mu ten widok żołądka na amen nie wykręci, jeśli go nie zabije, to go wzmocni. Ją samą tak wzmocniło, że przy wzroście metr czterdzieści sześć ważyła prawie siedemdziesiąt kilo.

Któregoś dnia Wąs strasznie posmutniał. Każdy ruch sprawiał mu ból. Nie ruszał miski, z której wystawał cały Mount Everest łakoci i leżał tylko na swoim miejscu w kuchni patrząc z wyrzutem tymi wielkimi oczami na Jowitę. Ta z kolei udawała przy nim, że nic się nie stało, pogwizdując wesoło i śpiewając piosenki o Chrystusie poznane na lekcji religii, a w pokoju, poza zasięgiem jego wzroku płakała strasznie i gorzko, bo doskonale wiedziała, że przy jej tuszy nie powinna była na nim siadać podczas zabawy w „Świętą Jowitę wjeżdżającą na osiołku do Jerozolimy.” Wiedziała również, że dni Wąsa są policzone i że lepiej będzie się go pozbyć zanim rodzice zorientują się, że ich córka uczyniła kaleką swoje ukochane zwierzątko. Złamałam Wąsa, płakała Jowita. Oj, jak płakała. Ten dzień był jego ostatnim.

Po jego śmierci coś w niej pękło i nie były to bynajmniej żadne ze spodni, które miały w zwyczaju rozwalać się w szwach na jej tyłku, za każdym razem, gdy się schylała. O, matko, jak ona się schylała. Zaćmienie zupełne, aż ptaki spadały z nieba i wbijały się dziobami prosto w ziemię. Nic więc dziwnego, że wkrótce jakiś mrok w Jowitę wstąpił, sam czort wyskoczył z rozżarzonych węgli wprost do jej serca, żeby tam siać chaos i zniszczenie, pić wódkę, wrzucać koks i wieszać wykrochmalone smołą firanki w jakieś jebane, pedalskie ażurki. Jowita z dnia na dzień przeszła absolutną metamorfozę z Mezopotamią, przefarbowała się na czarno, zawiązała ciemnoszarą chustę na głowie, a na nadgarstkach malowała sobie pentagramy i wywrócone do góry nogami krzyże, co spowodowało, że dzieci w szkole, zamiast „gruba lesba,” wołały na nią „czarna świnia.” Jowita uważała to poniekąd za formę awansu społecznego. Wmawiała wszystkim, że potrafi rzucać uroki i że straciła dziewictwo z szatanem w lesie na splamionej krwią kozła ściółce. I że Lucyfer w obejściu jest całkiem przyjemny, tylko trochę śmierdzi mu z ryja mułem rzecznym i obficie się poci. In nomine Karkówka nostri Boczek Wędzony excelsi!

Nie trzeba było długo czekać na jej kolejną przemianę. Po tym jak młodsze koleżanki z działającej przy kościele grupy Marianek spuściły jej wpierdol i zostawiły na pastwę trzech pryszczatych ministrantów-gwałcicieli, w tym jednego szczególnie pokrzywdzonego, z tylko jednym jądrem i stulejką, zakochała się w Beatlesach. Romans zakończył się niecały rok później, wielkim dramatem w 2006, kiedy dowiedziała się, że Lennon nie żyje. Stwierdziła, że bez niego The Beatles nie mają sensu, spaliła wszystkie płyty i gadżety, najadła się kaszanki i roztrzęsiona usiadła przed telewizorem. Ubolewając nad swoim okrutnym losem jednym uchem przysłuchiwała się głosom aktorów wydobywających się z odbiornika. Było coś o miłości, o tolerancji, było o śrubokręcie, stężeniu cukru we krwi i różnych takich kataklizmach trapiących ludzkość od zarania dziejów. Jowita zwróciła wzrok w stronę ekranu. Zobaczyła uśmiechniętą, akuratną twarz z rdzawym tapirem na czubku głowy, potem starą gębę mówiącą ze wschodnim akcentem, dziecko z downem i turlającą się wzdłuż drzwi łazienki puszkę piwa, aptekarkę z wyrytym bananem i lekarza, który był taki, kurwa, mądry, że spokojnie mógłby startować w wyborach prezydenckich. A chuj tam prezydenckich. Gdyby tylko zechciał byłby dyrektorem świata.

Jowita poczuła skurcz macicy, jej ciałem zawładnął dreszcz. W jednej chwili zrobiła się mokra, za oknem trzasnął piorun i rozpętała się burza stulecia. Pochłonął ją bez reszty ten świat seriali i z miejsca stała się jego najbardziej fanatyczną wielbicielką. Wiedziała wszystko o każdej postaci rodzimych produkcji. W każdej wolnej chwili z niemal hitlerowską gorliwością nadrabiała wszelkie zaległości. Z czasem wzięła udział w kilku olimpiadach z wiedzy o polskich serialach, to w Międzybrodziu Bialskim, to w Aninie i Ustrzykach Dolnych. Zjeździła kraj wzdłuż i wszerz zdobywając główne nagrody. Jej stara, błyszcząca meblościanka rodem z lat siedemdziesiątych uginała się pod ciężarem trofeów – Złotego Cewnika, Kryształowego Podajnika Na Papier Toaletowy, platynowego czegoś o fallicznym kształcie, Diamentowego Bąka i wielu innych. Mianowano ją rzeczniczką do spraw polskich seriali, a dziennikarze przypuszczali regularne szturmy na Buchenwaldczyków, gdzie zamieszkiwała wraz z rodzicami, chcąc wydobyć od niej choć kilka słów, by je wrzucić na pierwsze strony. Zaproponowano jej również objęcie pieczy nad redakcją „Świata Seriali,” lecz ona, w stylu wielkich gwiazd, zdecydowała się pozostać niezależna. Najważniejsza była satysfakcja, bo pieniądze z renty za koślawość kolan i kaprawe oko całkowicie wystarczały by zaspokoić wszystkie zachcianki. Na temat Jowity można by powiedzieć wiele, lecz na pewno nie zaliczała się do osób wymagających.

Przeprowadzka do Warszawy była już tylko kwestią czasu. Mnogość stołecznych konferencji, spotkań i bankietów wymusiła na Jowicie taką właśnie decyzję. Nie miała nic przeciwko podróżowaniu pekaesami, o nie, uwielbiała je, jako, że były dla niej symbolem wolności, a ich wnętrza pachniały dzieciństwem. Jednak w ciągu kilku miesięcy została napadnięta cztery razy, w tym raz prawie zgwałcona, do czego ostatecznie nie doszło z tego tylko względu, że sprawca zasnął na swej ofierze, gdy próbował uporać się z jej wielkimi majtkami. Kiedy na miejsce przybyła policja, jeden z funkcjonariuszy dyskretnie poinformował Jowitę, że zastanawiano się czy w ogóle wysłać patrol, ponieważ otrzymano zgłoszenie, że jakiś mężczyzna gwałci hipopotama na wschód od przystanku PKS, a oni się takimi sprawami nie zajmują, bo od tego są Mulder i Scally. Ale, że i tak nie mieliśmy co robić, przyjechaliśmy z ciekawości, żeby chociaż trzasnąć kilka zdjęć, żartował policjant ku uciesze wszystkich zgromadzonych. Nawet sprawca przebudził się na moment, żeby Jowitę wyśmiać, a potem beknął, wyrzygał się i z powrotem zasnął. Z tego co słyszałam wlepiono mu tylko grzywnę w wysokości dwustu złotych za deptanie trawników, bo historii o gwałcie nie kupił nikt – policja, sąd, prokurator, ani nawet sam Jezus.

W stolicy na czerwonym dywanie witał ją prezydent wraz z małżonką, która podobno z miejsca zaproponowało, żeby zwracała się do niej per ciociu. Przystanek przypominał poligon wojskowy, wszędzie błyskały flesze aparatów, a fotoreporterzy przepychali się jak zwierzęta wznosząc do nieba dzikie okrzyki, zdumieni i zachwyceni faktem, że tak poważana osobistość przybyła na galę zorganizowaną na jej cześć pekaesem. Jowita! Jowita, tutaj! Spójrz tutaj!

Wyglądała skromnie ubrana w dość osobliwą spódnicę w indyjskie wzory, brązowe kozaki, po których od razu widać, że to urodzinowy prezent od kogoś, kto zna się na modzie jak tania dziwka na savoir vivre. Dopełnieniem wszystkiego była marynarska bluzka z pierdolną złotą kotwicą na plecach i haftowanym napisem Alcatraz ’89 oraz słomkowy kapelusz z żółtą tasiemką i przyczepionym do niej tandetnym chabrem a la Krupówki 1994. Podobno nowa ciocia od razu zapowiedziała, że image ulegnie zmianie, że to do naprawy, się nie martwić, że będzie sporo dłubania, odchudzania, naciągania, wygładzania, ale da się, da się. Że Audrey Hepburn z niej nie zrobimy, ale, coś hepburnopoidalnego na pewno, że to ten kierunek i gdyby odjąć cztery podbródki z jej twarzy i zwisające tłuszczem policzki, można by zobaczyć tam jakąś namiastkę Audrey, że to ten kierunek, a nawet jeśli nie, to się coś przeszczepi, skórę z dupy albo korę dębu. Będzie sensacja-rewelacja. Tylko, Jowitko, śląskie standardy żywieniowe w kąt, więcej ruchu, mniej kotletów i em żet w ogóle, bo jak cię stracimy, to ten świat uschnie.

Ale ząbki to ty masz, maleńka, w opłakanym stanie, mówiła pani bogini stomatologii i protetyki pochylając się nad rozdziawioną gębą pacjentki. Czy wy… no, ci… Ślązacy… Czy wy żywicie się węglem? Bo to tak trochę, kochana, wygląda. Ale spokojnie, naprawimy, wyprostujemy, wyczyścimy. Będą kiełki jak perełki.

Klinika Pięknych Zębów była kościołem uzębienia znanych i bogatych. Przed wizytą można było obejrzeć najnowsze kinowe produkcje w sali, której nie powstydziłby się żaden europejski multipleks, można się było napić i nażreć do woli czego tam się tylko zachciało, bo bar był na tysiąc gości obsługiwanych przez dziesięć kasjerek, pięćdziesięciu kelnerów i dwustu kirgistańskich, ponoć najlepszych kucharzy, z których każdy był od czegoś konkretnego – siekania pietruszki, krojenia marchewki w cienkie paseczki, albo napierdalania w kotlety. Stomatologów zatrudniano najwybitniejszych w kraju albo i nawet na świecie, co przyniosło klinice tytuł Panteonu Dentystycznego 2004, a to jeszcze bardziej podniosło jej prestiż.

Z zębami jak tik-taki Jowita trafiła pod skalpel najlepszych chirurgów, którzy byli tak dobrzy, że ładniało się już po pierwszej, stricte informacyjnej wizycie, w czasie której następuje konfrontacja własnych oczekiwań i ideałów z tym, co faktycznie mogą ci zaoferować. Jowicie zaoferowali tyle, że po kilku tygodniach zrobiła się z niej ćwiartka. Odsysano i odsysano, wycinano, krojono i usuwano, aż z tej niewielkiej ćwiartki zrobiła się jeszcze połówka. Kiedy Jowita zobaczyła w lustrze efekty trwających tygodniami męczarni rozpłakała się ze szczęścia i zdumienia, i tak płakała, i płakała, aż schudła cztery kilo, po czym została wywieziona na psychiatrię z głęboką depresją i wszystkim, co się może u człowieka pojawić doznaniu głębokiego szoku.

małpy

2011-05-08T21:35:00.004+02:00

Wchodzi jakieś radzieckie tremolo, zupełnie nieostre, o niskim natężeniu,
kamera cofa się ukazując drzwi, a za chwilę już tylko zarys budynku.

Małpy... - zaczyna Czubówna Krystyna.

Małpy biorą się z fabryki. Jak chińskie figurki z kruchego plastiku
suną taśmami produkcyjnymi malowane na akord robotniczą ręką.
W genach spoczywa nudna takasamość polskich emerytów,
szarzyzna ich płaszczy, ecru bluzek wraz z beżem półbutów
chujowych jak spacer z góry wyznaczoną trasą.

Koko próbuje opuścić miasto.
Kokardę we włosach rozkurwił wiatr wyjący jak śmierć pod dworcową wiatą.
Za plecami krzykliwe bilbordy pełne bezgłowych ciał skandujących hasła

nie umieraj jako dziewica - zrzuć zbędne kilogramy. Koko myśli i zrzuca
tlący się niedopałek prosto pod pociąg jak wykonująca wyrok. Jest catem,
więc skacze z kwiatka na kwiatek, po nitce do kłębka, na cztery łapy,
niezaprzeczalna jak Holokaust, niezrozumiała jak wczesny black metal.

Przychodzi deszcz, jak święty Franciszek z Asyżu, wychłostać zwierzęta
i to, czym przesiąkły spuścić w studzienkach na obrzeżach miasta.
W miejscu po Koko pozostał bagaż ciężki od życzeń i wyobrażeń,
którym nie interesuje się nikt poza tnącą jak sierp ulewą.
Pociąg jęczy i rusza pusty ze ścierającym mózgi jazgotem.
Porzucone psy zawsze czują swego. Małpy rozszarpują.

[maj 2011]

nikt nic nigdzie (3) - wynurzenia agaty, część pierwsza

2011-05-04T18:48:00.003+02:00

Z ganku zabrałam swoje palto i pobiegłam do lasu. Podejrzewałam, że ta stara raszpla będzie chciała mnie dopaść. Wyobrażałam sobie jak szukają mnie z kosami, grabiami i łopatami wszyscy mieszkańcy miasteczka, ze starą na czele wydającą rozkazy, żeby mnie zajebać. Musiałam zatem ukryć się dobrze, ale nie za daleko, ponieważ chciałam wrócić pod przykryciem nocy, żeby pomścić mamę. Mój wybór nie był najlepszy. Padło na wychodek.

Siedziałam w tym swoim oczojebnym żółtym palcie, taka gówniana, taka wilgotna jak pogodynka na wyjeździe, opierając się o deski tuż nad mroczną breją. Zwarte, częściowo rozwodnione moczem klocki oczekiwały tylko mojego upadku. Wydawało mi się, że słyszę ich wygłodniałe mlaskanie. Kilka razy się wyrzygałam, ale później miałam tylko próżnię w żołądku, choć odruchy wymiotne co pewien czas się pojawiały. Popłakałam się. Później sobie pomyślałam, że tylko cioty płaczą, wytarłam nos w brudny rękaw palta, jakby nylon pochłaniał łzy i smarki, żeby za chwilę znowu się popłakać. Zrobiłam pod siebie siku i wychyliłam się z kryjówki w celu sprawdzenia pory. Noc. Odetchnęłam. Dosłownie i w przenośni.

Skradałam się i skradałam. Kurwa, tyle było tego skradania, że zasnęłam w trakcie. Wtedy dowiedziałam się, że cierpię na narkolepsję, co mi zresztą stuprocentowo zdiagnozowali w centrali. No i budzę się, a tam już kogut pieje, już słyszę jakieś poruszenie, jakieś coś. Myślę, Boga nie ma.

Ja w tym obsranym palcie, taka cała umorusana, niechciana i pełna goryczy i niepokoju, tu słońce świeci, nieopodal, przy wejściu do Biedronki kotłują się stare rupiecie, toczą bitwę o schab dwa pięćdziesiąt tańszy względem Kauflandu, o którym się zaraz dowiedzą, że go jeszcze nie dowieźli. Jak jedna drugiej nie przywali w czuprynę, jak nie wyzwie od świń i macior, nie poszarpie za płaszcz, aż strzelą guziki. Zezwierzęcenie, myślę. Ludziom się w dupach poprzewracało.

MC Agatka wraca do gry. Wyskakuję z palta jak podważony kciukiem mentos i co sił w nogach zapierdalam w kierunku gospodarstwa pana Zbyszka. Zdążyć przed pierwszym klientem. Zdążyć przed otwarciem. Zdążyć przed Panem Bogiem. Robię salta, fikołki i smażę placki w locie. Zemsta to chyba najlepsza motywacja.

Zaglądając dyskretnie w okna przesuwałam się wzdłuż ścian budynku niczym Szeherezada, o której nic nie wiem, żeby się skradała, ale dobrze mi się wpasowała w koncept uszlachetniając go trochę. Jedno z nich było uchylone, więc nie namyślając się długo, wskoczyłam do środka lądując na spuchniętym nosie i odciskając go w puchu kremowego dywanu. Klęłam jak pojebana. O, Jezu, jak ja klęłam! Cały świat tymi bluźnierstwami przeorałam, na wskroś, od tyłu, od przodu i w mordę aż po migdały.

Uderzył mnie odór niekończącej się libacji i pijaństwa, za które idzie się prosto do piekła. Słyszałam, że nocami piętrzą się tu całe rzeki wódki, rwące, pełne zawirowań, bez kół ratunkowych. Na tle florystycznej tapety pamiętającej lata siedemdziesiąte, salta i fikołki napierdalał sam diabeł puszczając mi w przerwach oczko, czy co to tam, kurwa, było. W powietrzu wisiał seks, choć jeszcze wtedy nie do końca wiedziałam, co to w ogóle jest, ale zapach był tak intensywny, że w jednej chwili wydoroślałam, miałam trzydzieści sześć lat i wygląd zakonserwowanej czterdziestki piątki, wymodelowane macaniem cycki, dwójkę dzieci, męża-buhaja i pisałam pornograficzne książki wydawane przez psycholi z „Pierdolę twoją matkę – tato” dla samych ohydnych dewiantów.

Na ścianach wisiały erotyczne plakaty wyrwane z pornosów, na oko pochodzących ze wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Leniwie zwisające, pokaźnych rozmiarów cyce, zapraszające waginy i jaskiniowe tapiry sterczące nad wyuzdanymi gębami rzucały się na mnie z każdej strony. Czasem w potylicę zdzielił mnie również jakiś przerośnięty, żylasty ptak. Byłam wstrząśnięta taką dawką bezeceństw. W jednej chwili postanowiłam zostać siostrą zakonną, oddać się Bogu, poświęcić się służbie w Jego imieniu, nosić habit z dumą i radością. Trwało to dopóki nie urosły mi cycki. Moje sutki stały się wrażliwe na dotyk. Niedługo później rzuciłam Boga w kąt wraz z pierwszą zużytą prezerwatywą.

Nagle, ni stąd ni zowąd, wyrósł przede mną wielki i posępny jak skandynawska Buka Zbigniew. Przez chwilę chciałam zamknąć oczy i udawać, że mnie tam tak naprawdę nie ma, ale skoro już położył mi swoją ciężką, owłosioną, niedźwiedzią łapę na głowie usiłując ją najprawdopodobniej zmiażdżyć, stwierdziłam, że to nie przejdzie. Po chwili skrzywił się i krzyknął fuj, ale jebie! Trudno, żebym pachniała po nocy spędzonej w publicznym wychodku. Poczerwieniałam na twarzy ze wstydu i zaczęłam się pokrętnie tłumaczyć w czasie, gdy on przekrzykiwał mnie, że przyszłam, się włamałam, upierdoliłam gównem całą podłogę, że zaraz musi otwierać, grahamki i chałki z pieca wyjmować i w celofan napierdalać, a tu dodatkowa robota. I że mnie nie wypuści dopóki tych gówien nie uprzątnę, że on teraz wychodzi, a jak wróci, podłoga ma lśnić.

Stałam jeszcze chwilę taka osłupiała w tym pokoju pośród wyrastających ze ścian cycków i kutasów. Rozejrzałam się dookoła. Fakt, nie było zbyt czysto. Narobiłam chlewu, zgadza się, ale czy powinnam sprzątać mieszkanie człowiekowi, który zamordował moją matkę? W jednej chwili stałam się bohaterem tragicznym jak starożytna Antygona, pozytywistyczny doktor Judym albo gumisiowa Bunia. Zaczęłam omdlewać, wzdychać, przykładać dłoń do czoła i rzucać się dramatycznie na łóżko. Tak bowiem wyobrażałam sobie tragizm wcześniej wymienionych bohaterów, no, może poza otyłą, mówiącą głosem emerytowanej prostytutki Bunią, której areną była jaskiniowa kuchnia, przypominająca raczej lochy, i która pozornie sprawiała wrażenie szczęśliwej, chyba głównie za sprawą znajomości przepisu na sok z gumijagód, co nadawało jej ważności w grupie. Gdyby nie on, prawdopodobnie zostałaby zajebana w pierwszym czy drugim odcinku.

Sprzątać, czy nie sprzątać? Myć podłogę, czy nie myć? Pytania kłębiły się w mojej głowie, dylemat gonił dylemat. Nagle w stojącym przy oknie zwierciadle pojawiła się jakaś zjawa o kobiecych rysach twarzy. Mamo? Mamo, czy to ty?, zapytałam i zbliżyłam się do lustra wpatrując się uważnie w jego taflę. Ponowiłam pytanie, a jego powierzchnia zaczęła drgać i falować wyrzucając z siebie dziwne odgłosy. Joourwaaa… Urwaaa… Myślałam, cóż to może znaczyć? Czy to jakiś znak? Omen? Myj to kurwa! Otrzeźwiałam. To nie mama, ona nigdy nie przeklinała.

Do południa zdążyłam ogarnąć całą chatę. Zdjęłam wszystkie obleśne plakaty ze ścian, co nadało pomieszczeniu jakiś w miarę ludzki wymiar. Wietrzyłam je w przeciągu przez kilka godzin, jednak odoru alkoholu, który zagnieździł się w każdym mikroskopijnym zagłębieniu wyposażenia i w każdej tkaninie, nie udało mi się przepędzić. Kwestia czasu, pomyślałam. Później wrócił Zbigniew i jak zobaczył ten porządek, to najpierw powiedział: O, przepraszam panienkę, pomyliłem mieszkania, za chwilę jednak zreflektował się, wrócił i aż mu się łezka w oku zakręciła, aż go w boku zakłuło. Padł na kolana, zaczął płakać jak dziecko, wyrywać włosy z głowy, najpierw swojej, a kiedy zabrakło mu własnych, to z mojej. I tak klęczeliśmy i płakaliśmy oboje, on ze szczęścia, ja z powodu zdjęcia skalpu, po czym zapytał, czy zostanę jego żoną. Powiedziałam, że nie, nigdy w życiu, na co on, że świetnie, że wszystko załatwi i o nic nie mam się martwić. I w ten oto sposób zostałam żoną człowieka, który zamordował moją matkę.

Ślub pamiętam jak przez mgłę. Byłam zamroczona alkoholem i antydepresantami. Stałam tam w tym kościele Matki Boskiej Niewzruszonej oparta o silne ramię Zbigniewa, który już się oblizywał lubieżnie na samą myśl o nocy poślubnej. Musisz wiedzieć, że mimo tego, że kutasa nie oszczędzał, do nocy poślubnej nawet mnie nie dotknął. Spaliśmy osobno, on w łożu z baldachimem, ja w piwnicy z pająkami, które wchodziły mi podczas snu do gęby, żeby się bawić w chowanego.

Było sporo gości. Cała rodzina warchlaków Zbigniewa i połowa miasteczka. Zjawiła się nawet pani Jasieńska, niczym uskrzydlona Eris, bogini niezgody, zamiast jabłka przyniosła w prezencie protezę kończyny taty wraz z dwiema spozierającymi na mnie gałkami ocznymi i karteczką „Nie cierpiał długo.” Jedno oko później ususzyłam, polakierowałam i nosiłam na szyi jako amulet chroniący mnie przed złymi mocami. Nawet się na jej widok ucieszyłam, bo to zawsze jakaś znajoma twarz. Wyściskała mnie, wycałowała. Wieczorem ktoś zauważył jak wynosi zastawę w przerzuconym przez plecy prześcieradle, co błyskawicznie doszło do Zbyszka, który się zdenerwował i strzelił jej z dubeltówy prosto w kościste plecy zasłonięte worem z łupami. Trafił za pierwszym razem. Chuj tam z zastawą, ważne, że piździsko poległo!, krzyczał wesoło.

Po nocy poślubnej trafiłam na OIOM, gdzie zszywali mnie do rana. Zbigniew przychodził przez kilka następnych dni z wizytą przynosząc pachnące kwiaty, drogie, słodkie pomarańcze, kocie języczki i inne łakocie. Wtedy po raz pierwszy spojrzałam na niego jak na człowieka. Może dlatego, że wcześniej w ogóle na niego nie patrzyłam. Pomyślałam – dziewczyno, masz wspaniałego męża, który się o ciebie troszczy, piękne gospodarstwo, tuzin służących i dobrze prosperującą piekarnię, w której możesz zeżreć tyle bułek, ile chcesz i nikt ci nigdy nie wypomni. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że nad moją głową zaczynają zbierać się burzowe chmury i wszystko miał strzelić jasny chuj.

Pewnego dnia, kiedy obierałam kartofle, usłyszałam kobiecy głos. Agatko, Agatko, nawoływał. Spojrzałam na ziemniak, który wcześniej przekroiłam na pół i zobaczyłam w nim twarz mojej mamy. Agatko, Agatko, powtórzyła, a jej głos wprowadził do domu smutek i ból. Pomścij mnie! Pomścij matkę! Nie zapominaj! Nie zapomnę, mamo. Obiecuję.

Później okazało się, że to wcale nie była mama, tylko opipramol, fluoksetyna, haloperidol, olanzapina oraz zuklopentiksol i cała reszta leków – razem albo osobno. Prawdziwy psychotropowy miks, dzięki któremu głosy i twarze stały się moją codziennością. Jednak zanim się o tym przekonałam, musiałam spełnić wolę matki przemawiającej za pośrednictwem kartofla. Musiałam zamordować Zbigniewa w związku z czym miesiącami, pod przykrywką przykładnej żony, knułam misterny, bogaty w szczegóły plan zbrodni doskonałej i mojego zniknięcia.

W końcu nadszedł ten dzień. Gdy usłyszałam jego kroki na ganku, zaczaiłam się ze strzelbą naprzeciw drzwi i oddałam strzał, zaraz jak tylko się w nich pojawił. Odskoczył jak rażony piorunem i padł na ganek zachlapując go krwią i wnętrznościami. Zajebałam go! Juhu! Z trudem wciągnęłam ciepłe zwłoki do środka, potem poszłam się spakować, zamknęłam drzwi na klucz, w piekarni wywiesiłam karteczkę Wyjechaliśmy na Grenlandię. Wracamy w przyszłym roku. Nie szukajcie nas. Kiedy już upewniłam się, że dopięłam wszystko na ostatni guzik, udałam się na PKS, który mi tylko z daleka „pomachał,” w związku z czym musiałam pół dnia czekać na następny. I tak siedziałam w oczekiwaniu na lepsze jutro. Na sprawiedliwość, na szczęście. Tutaj, czyli nigdzie, gdzie nikt nic. Nikt, nic, nigdzie.

Tak sobie później myślałam, że nawet gdyby mnie złapali, to co, skoro jestem Żydówką? Co by zrobili? Kto by się odważył mnie oskarżyć, skazać i ukarać? Powiedzieliby, ta mała Żydówka pewnie miała powody, by zamordować Zbigniewa, a nawet jeśli nie miała, to przecież nadal jest Żydówką. Całe życie na tym żydostwie swoim przejadę bez biletu, na gapę. Na wariackich papierach.

Przyjechał autobus. Słońce zachodziło, ostatnie promienie łaskotały moje ciało. Kierowca-chuj nie wysiadł, żeby mi pomóc z bagażem, więc się szamotałam ładnych kilka minut z moją torbą, w którą zapakowałam życie, z przyszłością moją i nadzieją. Udało mi się wreszcie wjebać ją do środka. Ostentacyjnie trzasnęłam klapą manifestując wyższość nad tym bezmózgiem odpowiednią miną. Zajęłam miejsce i odetchnęłam z ulgą. Pocałowałam gałkę oczną ojca na szczęście, spojrzałam w szybę i uśmiechnęłam się. Zostawiłam to wszystko. Zostawiłam, żeby zgniło. Usnęłam bardzo szybko.

Nagle jak coś nie jebnie, jak nie pierdolnie. Krzycząc wniebogłosy koziołkowałam tak długo i intensywnie, że zdążyłabym w tym czasie przejrzeć hasła od A do – co najmniej – E w słowniku Kopalińskiego, a potem jeszcze napisać z tego sprawozdanie. W końcu walnęłam z impetem w twardą ziemię. Wiedziałam, że nie jest dobrze. Pewnie Zbychu zmówił się z szatanem i teraz mnie będą nękać i karać. Prześladować mnie będą, aż padnę trupem. Ja pierdolę.

Leżałam tak na tej ziemi w absolutnym szoku. Z otwartymi oczami na nieznanej ziemi. Cisza jak podczas lekcji matematyki, gdy nauczyciel szuka krwawej ofiary do odpowiedzi przy tablicy, żeby jej wydrapać na ciele ciągi, funkcje i inne macierze do samego mięsa. Nie słyszałam nikogo. Żadnych pojękiwań, nawoływań. Żadnego pomocy! Wstałam, zrobiłam krok do przodu i rozejrzałam się wokół, co gówno mi dało, ponieważ wszystko było spowite mrokiem. Gdyby nie samoświadomość, pomyślałabym, że i mnie tu nie ma. Hop hop?! Czy ktoś mnie słyszy?! Oczywiście, jak to w takich momentach bywa, żywej duszy. Nikt się nie odezwał. Ale gdybym się wypierdoliła w środku miasta na twarz, nie umknęłoby to uwadze połowy świata. Zaraz by się okazało, że ktoś ten mój upadek nagrał na komórkę, że ktoś akurat robił zdjęcia i niebawem cały świat szydziłby ze mnie oglądając moje nieszczęście w sieci.

Szłam taka samotna pośród nocy, bez bagażu, w podartej sukience i z rozwaloną twarzą. Mój kruchy, boleśnie doświadczony w przeszłości nos zwisał mi chyba na kawałku skóry (chociaż nie wiem czy to możliwe, ale na pewno brzmi bardziej dramatycznie). Kolana bolały i chrupały niemiłosiernie, poturbowane plecy krępowały ruchy. Z tęsknotą i żalem wspomniałam Basię i jej ketoprom. Trochę się popłakałam, trochę coś tam, kobiece sprawy, a gdy już całkiem traciłam nadzieję na odnalezienie jakiegokolwiek śladu cywilizacji, z oddali mrugnęło do mnie delikatne światełko.

Skradałam się tak cicho jak tylko potrafiłam. Przysunęłam się do ściany tego niewielkiego, jednopiętrowego domku wybudowanego jakby na poczekaniu i nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że złożyłby się jak kartonowe pudełko, gdybym go mocniej popchnęła. Zajrzałam do środka przez zapaćkane okno. Byłam bardzo ostrożna, jako, że wcześniej w towarzystwie Zbigniewa oglądaliśmy „Wzgórza mają oczy” i „Złotopolskich,” dzięki czemu doskonale wiedziałam, że niebezpieczeństwa w postaci spragnionych krwi i waginy mutantów, wścibskiego listonosza na rowerze i na śmierć skłóconej z fryzjerem sklepowej-plotkary to nie fikcja, tylko sam real. A że wierzyłam w karmę, mogłam domniemywać, że pętla, w odwecie za Zbigniewa, wije się jak ten szatan pod postacią węża w pobliżu mojej szyi i czeka tylko, by się zbliżyć i zacisnąć.

W środku tego przerośniętego pudełka po butach, na prowizorycznym stoliku, migotał niewielki, może dwudziesto jedno calowy telewizor, w który, jak zahipnotyzowany wpatrywał się siedzący na połyskującej kanapie grubas. Początkowo myślałam, że ogląda pornosa, ponieważ chwilami ekran przesłaniała jakaś ruda cipa, jednak po chwili okazało się, że to Ola Lubicz z „Klanu.” Tak swoją drogą, byłam zdziwiona, że to jeszcze leci. Myślałam, że skończyło się po tym jak Elżbieta pogrążona na wieki w orgiastycznym transie po gwałcie ośmiornicy-giganta urodziła jej dziecko, które potem spałaszował przez pomyłkę Jerzy po przeoraniu nieco już rozklapciałego ogródka cioci Stasi, bo mu się wydawało, że to frutti di mare, które Kamilka kupiła w Lidlu na dziesiątą rocznicę wyjebania się dziadka Włodka na schodach.

Przypomniała mi się Jowita. Ona też oglądała polskie seriale. Była mistrzynią, niepokonaną, ślepo wpatrzoną w ekran telewizora. O Lubiczach i Mostowiakach wiedziała wszystko – jaki kto pije kompot, gdzie pracuje, czy obgryza paznokcie Ale to już inna historia. Jowita, ach, Jowita, cóż to była za kobita. Na głowie aureola z pęta pachnącej czosnkiem myśliwskiej, gabarytowo taka dosyć, światowa, w sensie jak świat pierdolna, ale człowiek-dusza, uśmiech od fałdy do fałdy, całe życie w towarzystwie krakowskiej suchej i innych baleronów. Miała piękne krótkie, wystrzyżone na jeżyka włosy, wąskie, zaciśnięte i nieprzyjazne każdemu chujowi usta, ryj w piegach oraz plecy w pryszczach. Taka, można by rzec, prawdziwa śląska kicia. Bo Jowita była rodowitą Ślązaczką, taką, co się tłumaczy, że lepi przy niedzieli dwieście gumowatych klusek dla zaproszonych gości, a potem sama je po kryjomu zjada i płacze, zagłuszając swój smutek Radiem Piekary, względnie Planetą FM. Bo nikt do niej nie przychodził.

nikt nic nigdzie (2) - wynurzenia agaty, część pierwsza

2011-05-04T18:46:00.004+02:00

Wynurzenia Agaty, część pierwsza

Jestem mała Agatka i przynoszę koniec świata, ale pierw opowiem ci historię mojego uwikłania, żebyś nie pomyślał, że jestem całkiem złowroga i podstępna.

Wiem, nie wydaję się taka, ale to z racji tego, że jeszcze nie ukazały mi się cycki, nie spinam włosów wzorem ukraińskich prostytutek, nie chodzę umazana mejkapem jak bezzębni szamani z Amazonii, a moim autorytetem wciąż jest czarodziejka z księżyca.

Uwaga, opowiadam. Wchodzą przyjemne, bajkowe fleciki, lub inne syntezatory w stylu wczesnych lat dziewięćdziesiątych. Albo po prostu Monaliza w wykonaniu Papa Dance.

Na górze Róże mieszkał pewien bardzo smutny chuj imieniem Romczątko, pseudonim Romczysław. To był chuj najsmutniejszy spośród wszystkich smutnych chujów. Jego imię wywołuje raczej skojarzenia z dzieckiem, może nawet ze słodkim maleństwem, ale nie, nie był dzieckiem. Jego ulubionym cytatem był "Moje ciało nic nie waży..." z Grawitacji Steczkowskiej, kochał zimę, bo śniegowe kulki, które przynosił do domu roztapiał w pordzewiałej wannie, a potem się w tym kąpał twierdząc, że mu to dobrze robi na urodę, a chuja prawda z tego była, bo i tak miał starą gębę złuszczoną od mizantropii i cały był mizantropią, i nadwagą, i wszystkim co tam do tej góry było przypisane. Bo ta góra tak naprawdę była jego garbem. W sensie zmartwieniem. Była jego krzyżem, krzyżakiem i różokrzyżowcem. I wszystkim.

Czekaj, pojebałam coś. Zbyt baśniowo poleciałam. Minimalizm, kurwa!

Wyrzucą mnie z tej roboty. Gdzie ja w tym wieku pracę znajdę.

Zacznę jeszcze raz, a ty udawaj zdziwionego, że mnie widzisz. Możesz nawet krzyknąć z zaskoczenia, ale nie za głośno, bo nazbiera się kilku świadków i będę ich wszystkich musiała później zutylizować, a nie jestem zbytnio wprawiona w strzelaniu. Mieli mi tam w centrali pokazać, miałam się przypomnieć, ale wolałam dekorować ciastka żelkami i w ten oto sposób dziś tylko potrafię wiązać supełki przy pętelkach, a i tak udaje mi się średnio co drugi. Zanim bym ich wszystkich powiesiła, zdążyliby mnie rozbroić, bo nie ma tu nikogo, kto mógłby ich powstrzymać czy chociaż przytrzymać, nie wiem, złapać, potrząsnąć, w pysk dać. No bo przecież nie ty, skoro ledwo trzymasz się, kurwa, na nogach.

I nie rób takiej miny, wiem, że dużo przeklinam jak na jedenastkę, ale strasznie nerwowo się ten dwudziesty pierwszy wiek zapowiada, a poza tym jedenastką jestem tylko powierzchownie, bo w środku to już pewnie zgniłam ze starości i mentalnie dotarłam do takiego stopnia, że każdy dzień gryzie mnie jak sztywny wełniany sweter.

Pochodzę z małej miejscowości, gdzie większość ludzi z nudów kładzie się spać tuż po śniadaniu, a zważywszy na fakt, że raczej nawet nie wstają do niego z łóżka, jest ono całym ich życiem. Poza tym dużo się strzela. Do zwierząt, do puszek, Panu Bogu w okno, a także do ludzi. Oczywiście tylko, jeśli cię wkurwią, tak jak kiedyś moja mama wkurwiła pana Zbyszka, miejscowego piekarza, który najpierw ją trzy dni torturował i gwałcił w afekcie, a potem jeszcze bardziej w afekcie zabił strzałem w potylicę, umył i posklejał głowę, i martwą, w słomkowym kapeluszu i ze wciśniętą do ręki butelką wyborowej, podrzucił nam po zmroku na ganek.

Dużo płakałam i jeszcze więcej jadłam. Spasłam się okrutnie z tego smutku i niedoli, a także zaczęłam dużo jarać. Dużo i wszystko. Jarałam tytoń, bambus, mech i liście kasztanowca. Jarałam wciąż i na zapas. Koty, kury, wiewiórki, koła rowerowe, grabie i łopaty. Małe dzieci jarałam. Kurwa, czego ja nie jarałam. Normalnie cały inwentarz.

Dzień pogrzebu pamiętam doskonale, jakby to było wczoraj. Ktoś z konduktu klepnął panią Lidkę w dupę, ta się wystraszyła, krzyknęła Co za chuj...!, a że znajdowaliśmy się na kładce, zachwiała się ta nasza niespokojna matrioszka i z impetem wjebała do rzeki, jakby się za nią stęskniła. Wrzeszczała tam, pryskała w naszym kierunku, Lidka komediantka, attention whore, która nawet na pogrzebie mojej matki musiała zagrać pierwsze skrzypce. Cztery dni później umarła na zapalenie płuc. Miasteczko szeptało, że to moja mama wróciła po nią z zaświatów w zemście za zepsutą ceremonię pogrzebową. I że Lidka sama sobie winna, bo trzeba było szybko wygramolić się z rzeki, a nie chlapać, drzeć mordę i poszkodowaną zgrywać.

Pani Jasieńska otoczyła mnie opieką. Czytała bajki i instrukcje obsługi piekarnika i pralki. Opowiadała jak się robi pieczeń wieprzową, kurczaka z prażonymi migdałami, i obiecywała, że mnie zaadoptuje i stworzymy szczęśliwą rodzinę. Zapomniała poinformować mnie o kosztach tego wspaniałomyślnego przedsięwzięcia.

W międzyczasie szukano sprawcy zabójstwa mamy. Szukano bardzo intensywnie, dniami i nocami. Pod stolikami, kępkami trawy, pod kubkami, talerzami. To nic, że wszyscy wiedzieli, że to pan Zbyszek, który, kiedy wlał w siebie pół flaszki, rozpowiadał na lewo i prawo, jak bardzo ją kochał, jak słodką miała cipkę, ale, że mu nie powiedziała, że zieje hifem, a on to wyczytał w Sex Anonsach na telegazecie, jego uczucie odpadło z niego jak napojony kleszcz i musiał kurwę uśmiercić. Połowy tych rzeczy nie rozumiałam. Wiedziałam tylko, że Zbychu ma w kieszeni policję, księdza i cały świat. I że muszę pomścić mamę.

Pisałam listy do gazet. Serdecznie witam, ja taka i taka zgłaszam sprawę taką a taką. Tu korupcja i kołtuneria. Wszyscy śpią, strzelają albo się pokątnie pierdolą, każdy z każdym. Proszę o interwencję.

Z biegiem czasu, na skutek braku jakiejkolwiek reakcji, moje listy stawały się coraz bardziej desperackie i dramatyczne. Zdarzało się, że straszyłam ich wysadzeniem Pałacu Kultury albo siedliskiem ogólnopolskiego zła w postaci siedziby Radia Maryja. Raz nawet otrzymałam odpowiedź, że radyjka nie ruszać, bo to nasze własne, ciasne ale własne, a pałac, to raz, że kultury nie krzewi, bo to kwintesencja antypolskości i globalnego kurestwa z tymi lampkami i wszystkim, to jeszcze za brudne żydowskie pieniądze wybudowany. Search'n'destroy. Rozjebać w mak.

Skonsternowana zasypiałam modląc się żarliwie o sprawiedliwość, która miała nadejść, ale chyba popierdoliła adresy. Zamiast niej przyszła pani Jasieńska. Sroga, wyniosła i z oderwanym od ryja uśmiechem. W sukience w surowe, zapowiadające nędzę grochy, bez kokardy we włosach i florystycznych akcentów. Ponura jak dziewiętnastowieczna francuska guwernantka sprawująca opiekę nad dziećmi bogatych rodziców. Ty mała dziwko, powiedziała.

Ty mała dziwko, wypierdalaj.

Spojrzałam na nią moimi wielkimi oczami, a ona z tej złości złapała mnie za głowę i zaczęła ją wykręcać jak żarówkę. Potem trzymając za włosy walnęła moją twarzą o stojącą nieopodal drzwi szafkę. Zapłakałam, bo chyba złamała mi nos, ale wyrwałam się zostawiając w jej zaciśniętej dłoni kosmyk moich włosów. Chwyciłam figurę Matki Boskiej Śmiercionośnej przyjmując postawę bojową. Rozbawiłam ją. Trzymając się za brzuch cedziła przez zęby, że teraz ten dom należy do niej, tak jak ja, bo kupiła go wraz ze mną. Krzyknęłam, ty kurwo!

Ty kurwo, zginiesz!

Cisnęłam figurką prosto w jej pomarszczone od śmiechu czoło. Upadła i przykleiła się do podłogi prawie rozsypując się na kawałki jak podróba Rosenthala. Pomyślałam, że może zabiłam piździsko, ale nie. Jej ciało poruszało się rytmicznie. Oddychała. Jedynie straciła przytomność. Ominęłam ją i wyszłam zostawiając na jej głowie zamkniętego w pokoju, kalekiego i całkowicie ubezwłasnowolnionego ojca, weterana jakiejś tam lokalnej wojny o pajdę chleba. Niech ma piździsko za swoje. Za karę za te pe-el-eny żarzące się w oczach, za chciwość, pazerność i za tą chujową, zapowiadającą oberwanie chmury, sukienkę w grochy.

nikt nic nigdzie (1) - pro(kto)log

2011-05-04T18:40:00.006+02:00

[wcześniejsze kawałki z kwietnia to tylko jakieś tam wycinki, taki znak, że coś się u mnie w tej materii działo. całość pojawi się we fragmentach w odpowiednim czasie, ponieważ nie ma sensu zajebywać bloga kilometrowym postem, którego i tak żaden pierdolony leń nie przeczyta.

żyć szybko, umierać młodo... bla bla bla... wiem, kurwa. chociaż ja szybko to tylko wpierdalam kiełbasę.

aha, czytając należy się trzymać numeracji w nawiasach.]

Pro(kto)log

A więc tak, mamy mężczyznę, proktologa. Nie wiem, dlaczego proktologa. Podejrzewam, że tylko dlatego, żeby nie nazywać wstępu prologiem, tak jak to robi sto tysięcy innych autorów. Choć z drugiej strony, kiedy przeczytają proktolog, to zaraz się pojawią brzydkie skojarzenia, być może protesty, a już na pewno jeden z drugim stwierdzi, że to jakaś gówniana sprawa. Co gorsza będą mieli rację, może nie całkowitą, ale w jakiejś mierze na pewno.

W każdym razie ten proktolog nagle znajduje się w parku późną nocą. Nie miał nawet szansy zauważyć jak to się stało, ponieważ ja – jako wszechmogący – tu i teraz wyjąłem go z jego proktologicznego życiowego schematu i wstawiłem w to tło jak jakąś figurkę. Nie ukrywam, że on mi tu nawet średnio pasuje. Lepsza byłaby pewnie jakaś narżnięta prostytutka, albo drobny złodziejaszek, ale spokojnie – na kurwy, przestępców i całą bandę wykluczonych jeszcze przyjdzie pora.

Jest późno i ciepło. Proktolog wcale nie jest zdziwiony tym, że w środku nocy wyłuskano go z prywatnego porządku świata, i nie powinien być. W końcu to moja historia. No więc tak sobie idzie i idzie, i przeszedł już tyle, że w realnym życiu właśnie byśmy go grzebali, tym bardziej, że może być proktologiem z wadą serca, albo astmą.

Mija zaciemniony zajazd i sznureczek aut huśtających się wraz z bzykającymi się wewnątrz parami. Kawałek dalej w lasku słychać ciche pojękiwania i rozchodzące się po okolicy, znane każdemu amatorowi pornosów i specjalnie w nich podkręcane odgłosy chlupotania. Park o tej porze przypomina jeden wielki pierdolnik. W powietrzu czuć słodkie perfumy, pot i spermę. Gdzieniegdzie w ciemnościach unoszą się, jak za sprawą niewidzialnej ręki czerwone, żarzące się punkty – papierosy wypalane, gdy jest już po wszystkim. Na ławkach, pod latarniami, które rzucają więcej cienia niż światła, oszołomieni odgłosami menele sapią i masturbują się swoimi brudnymi łapami, które chwilę wcześniej nurkowały w słoiku po spleśniałych rolmopsach, albo w dupie, czy Bóg jeden wie gdzie jeszcze. Swoją drogą, była gdzieś w sieci pewna witryna z filmami, na których drugorzędnej urody aktorki porno w obecności kamerzysty znajdowały na zadupiach Rosji zaniedbanych bezdomnych, z którymi pierw rozmawiały, potem ich myły i goliły im jaja, a na końcu jebały się z nimi jak francuskie pieski.

Pośród tych obrazów, na widok których krzywią się nawet dorośli, spod ziemi wyrasta dziecko. Na oko dziesięć lat, płeć żeńska, stwierdzona jedynie na podstawie długich włosów, choć w tych metroseksualnych czasach równie dobrze mógłby to być chłopiec. Tak więc, cokolwiek to jest, staje przed naszym poczciwym bohaterem i łypie na niego oczami. Ten oczywiście wyczuwa jakiś podstęp, zerka już w którą stronę najlepiej spierdalać, sprawdza czy ma zapięty rozporek, żeby go nie spowalniało powietrze wlatujące do środka w czasie ucieczki i poprawia grzywkę, żeby ładnie wyglądać, gdy będzie biegł.

Nagle słychać jakiś dźwięk, coś tam migocze w rękach dziecka. Słychać słodkie kurwa mać. Wyłania się gładka, blada buzia o głębokim spojrzeniu. Sms wewnątrz sieci. Konkurs, z nagrodami…

Kiedyś wygrałam wielkie pudło kisieli truskawkowych, ale, że mam uczulenie na truskawki, mama oddała je do Caritasu. Nie lubiła truskawek. Twierdziła, że truskawki to owoc szatana, bo rosną przy samej ziemi. Niedługo później znalazłam paczkę kisielu, która zawieruszyła się przypadkiem. Przeczytałam skład i spostrzegłam, że kisiel truskawkowy robiony jest z musztardy, kołpaków, starej podeszwy i koncentratu z marchwi. Rozumiesz? Ani grama truskawek. Zaczęłam rozpracowywać konstrukcję świata.

W proktologu odzywają się jakieś pseudo-rodzicielskie zapędy, zaczyna więc wypytywać dziewczynkę, co tu robi, kim jest i czy zaczęła już miesiączkować.

nikt nic nigdzie [fragment#2]

2011-04-22T23:56:00.001+02:00

nikt nic nigdzie [fragment#1]

2011-04-21T19:04:00.010+02:00

W międzyczasie szukano sprawcy zabójstwa mamy. Szukano bardzo sukcesywnie, dniami i nocami. Pod stolikami, kępkami trawy, pod kubkami, talerzami. To nic, że wszyscy wiedzieli, że to pan Zbyszek, który, kiedy wlał w siebie pół flaszki, rozpowiadał na lewo i prawo, jak bardzo ją kochał, jak słodką miała cipkę, ale, że mu nie powiedziała, że zieje hifem, a on to wyczytał w Sex Anonsach na telegazecie, jego uczucie odpadło z niego jak napojony kleszcz i musiał kurwę uśmiercić. Połowy tych rzeczy nie rozumiałam. Wiedziałam tylko, że Zbychu ma w kieszeni policję, księdza i cały świat. I że muszę pomścić mamę.

Pisałam listy do gazet. Serdecznie witam, ja taka i taka zgłaszam sprawę taką a taką. Tu korupcja i kołtuneria. Wszyscy śpią, strzelają albo sie pokątnie pierdolą, każdy z każdym. Proszę o interwencję.

[kwiecień 2011]

armageddno

2011-04-16T15:46:00.000+02:00

deszcz w kolejnym starciu z chropowatością chodnika. ulice płyną i płoną.
grupowy onanizm termometrów, kto pierwszy zleje się gorącą rtęcią. burza
pamięta jak studzić miasto, które jest piekłem, tyle że z makiem i stacjami metra.
dżdżownice-kamikadze wychodzą ginąć męczeńską śmiercią. latem pod laczem.
na skrzyżowaniach światła jak elektroencefalografy. czytają nam mózgi,
kręcą zwoje w loki. omnipotencja jest tylko przypinką na piersi.

poznałem cię w intergettcie jako największe cyce interii
o twarzy lalki natalki. miałaś za nic majtki. wklejałaś mi zdjęcia
swojej waginy i piersi w zwisie na tle rubina i fikusów beniaminków,
mokra na widok moich serc w ASCII arcie słanymi zamiennie z kutasami.
to taka miłość jak stad donikąd. jak gwałtpiguly przy dyskoblastach.

jest tu zaklęty pewien wykurwistycyzm. nocami sale skwierczą modlitwą,
na grylla polecają się produkty z biedronki. są densy, są baunsy i arse* amandi.
i noce czarne jak oci ciorne, w których nie ma już gdzie wybiegać myślami.
jest jedynie gdzie źle skończyć i połamać nogi. jest nigdzie, a czerń dupy,
w której się znaleźliśmy ma żałobny odcień diamandy, nutę jej heaven have mercy.

mamy umięśnione usta, języki jak pompy, dwuletnią gwarancję na życie wietrzne.
jest armagetto i armaggedno. brak wielkich nazwisk do mantrowania.

[lipiec 2009]

kaminałty

2011-04-16T15:43:00.001+02:00

I
spielberg nie maczał palców w moim życiorysie. ominął mnie
extra-terrestrial schindlera, podróże w czasie. zysk w tym stuleciu
przeplatany jest stratą. jak gdyby zerowy bilans był porządkiem świata.
wizja kryzysu i sci-fi kazirodztwo - jesteś wciąż gdzieś pomiędzy,
lecz wyjdziesz z mody nim sporządzę inwentarz kolejnej dekady.

II
sprawdzam się w ckliwych monumentalach. poznałeś najlepiej skrzypienie
mojej huśtawki nastrojów. mentalna implozja? raczej artystyczny okres
z menstruacją włącznie. niewiele z poety. tylko słabe nerwy.

III
to się nie sprzeda. ubiegł nas ledger z gyllenhaalem. nawet jako sequel.
to się nadaje już tylko na beczkę z opowieści edelmana. mówisz -
prehistoria. nie, bo widziałem. wciąż jeszcze na nie wpychają.

[kwiecień 2009]

historie wojenne

2011-04-11T00:20:00.006+02:00

Ciągle żyję w separacji ze szczęściem.

Następują wszystkie te tragiczne zdarzenia, które widziała w snach po feralnym upadku ze schodów, kiedy wyszło na jaw, że nosi perukę, a jej szef nie lubił się z ZUSem, w związku z czym musiała zapłacić za każdy dzień hospitalizacji. Och, gdyby wszyscy tak błyskawicznie zdrowieli.

Po wypadku stała się bardzo szczególną osobą, a jej status społeczny w okolicy natychmiast poszybował w górę. W końcu przestała być postrzegana jako styrana życiem żona pijaka i awanturnika oraz matka wyuzdanego homoseksualisty nie wahającego się użyć publicznie rajstop, czy kapelusza w stylu Lizy Minelli. Stała się wyrocznią całej ulicy Leśnej, nową Madonną, spikerem Boga, i tylko złośliwi upierali się, że może być najwyżej starą, pieprzniętą babą, której świat się poprzekręcał po upadku na głowę. I, że lepiej by tego swojego Achima pogoniła do jakiejś roboty, bo tych starszych dzieci nie szkoda, bo to i tak odszczepieńcy, ale tym młodszym, to się już się nawet kończyny od głodu skręcają.

Nieważne co mówią. Ważne, że my znamy prawdę.

Jedzenie może nie zawsze było, w przeciwieństwie do piwa i papierosów, ale kiedy już się zdarzało, to się siadało i całą rodziną jadło. Do dziś pamiętam niektóre zabawne sytuacje i aż łezka się w oku zakręci, jak na przykład wtedy, gdy ojciec przychodził tak pijany, że myślałem, że to ostatnie minuty jego życia, rzygał do gara z zupą warzoną z podgniłej brukselki i innych śmieci, z myślą o kilku kolejnych dniach, a ona rzucała się na niego w furii z deską do krojenia uderzając kantem w plecy, jakby tłukła schab, i krzycząc oddawaj pieniądze, ty parszywy skurwysynie! Słyszałem wtedy jak mu chodzi kręgosłup i przyrzekałem sobie, że nigdy nie będę taki jak ojciec, bo to strasznie chujowo oberwać deską w taki sposób.

Mam nadzieję, że nasze sąsiadki już jej nie nachodzą.

Zwłaszcza ta Stasiakowa, która podkrada nam kartofle wynosząc je w kieszeniach fartucha, systematycznie po dwa, albo trzy, gdy mniejsze, o czym nigdy nie wspominałem, bo wiem jak bardzo pałała do niej sympatią.

Raz też z rękawa podstępnej staruchy wypadła i poturlała się figlarnie piękna, okrągła rzodkiewka, którą ta szybko pochwyciła i ściskała w dłoni do końca wizyty, aż z bulwy została plama.

Podejrzewam, że działa w spółce z Dudkową, która bezczelnie grubo smaruje kanapki Delmą, i nie wiadomo, czy nie przemyca. Możliwe, że ma jedynie zaburzone poczucie proporcji podobnie jak ciotka Kornela nakładająca na jedną kromkę chleba trzy plastry szynki, jeden sera i listek sałaty, co nazywała grzechem śmiertelnym i głównym powodem, dla którego powinna po śmierci trafić prosto do piekła. Albo jest po prostu, kurwa, wygłodzona.

Wiem, co pomyśli. Znowu się rozpisuje.

Już ją tam widzę jak wywraca oczami i wzdycha ciężko i świszcząco jak przy astmie, którą zresztą ma wraz z całym pakietem innych chorób, od nerwicy po hemoroidy. Ale wie doskonale, że czasem muszę wywietrzyć serce, że potrzebuję w czarnej godzinie zniknąć z kieliszkiem wina, szprycą albo garścią barbituranów, by poddać się zadumie, a potem budzić się we własnych wymiotach przeplecionych przez włókna ubrania i włosy, przepocony i rozdygotany, krzycząc albo "jestem szczęściarzem," albo "niech ktoś wezwie pogotowie."

To taki rodzaj oczyszczenia.

Już nie pracuję w fabryce zabawek. Odkąd na tyłach magazynu, w zamykanych na noc pomieszczeniach z kratami w maleńkich oknach spłonęła cała dzienna zmiana nielegalnych Chińczyków i innych Koreańców, zakładowi zaczęły przyglądać się różne stowarzyszenia i organizacje licytujące się na formy pomocy. Przez chwilę było dość głośno, przyjechała banda amerykańskich fotoreporterów z aparatami jak działa przeciwpancerne, ostrzelali naszą biedę, wyzysk i ogólne nieszczęście, po czym wrócili do domów z reklamówkami pełnymi najlepszych zabawek dla swoich dzieci otrzymanymi w prezencie od naszego dyrektora. Obiecywano poprawę. Ponoć mieliśmy nawet mieć przyznane jakieś prawa, że niby jesteśmy jednak warci więcej niż pół dolara za godzinę pracy, ale po wszystkim okazało się, że jedyną zmianą było dostarczenie srajtaśmy do wypełnionej gównem i moczem kabiny, którą ktoś miał czelność nazywać toaletą, całkiem zresztą zbędnej, bo i tak nie wolno nam było z niej w czasie pracy korzystać. Postawiono również dystrybutor z wodą na środku hali, ale pomijając fakt, że zapomniano o kubkach, żaden z pracowników nigdy się do niego nie zbliżył, bo to tak nie na miejscu, przerwać produkcję, żeby pójść się napić. Poza tym każdy z nas w skrytości ducha podejrzewał, że to dla podpuchy, że jak się podejdzie to zaczną do nas strzelać te kurwy strażnicy.

Zdarza mi się tu tęsknić. Zdarza mi się płakać tak rzęsiście i szczerze jak wtedy, gdy kompletnie pijana opowiadała mi historię, jak to przed laty, będąc ze mną w ciąży, skakała z łóżka na brzuch, aż jej strzykało w łokciach i kolanach, a gdy to nic nie dało, po uzbieraniu odpowiednich funduszy, wybrała się na skrobankę do ginekologa po protetyce na zarządzaniu i markietyngu, ale coś ją po drodze ugryzło, a że było ciemno, do dziś nie ma pewności, czy to był pies, kot, czy jakiś wściekły bezdomny. Chociaż ta ostatnia opcja raczej - jak twierdzi - odpada, bo wtedy każdy Polak miał dach nad głową, a jedynymi bezdomnymi w kraju byli ludzie z powieści Żeromskiego, choć nawet i oni nie do końca.

Znaleziono ją rankiem za wiatą przystanku, nieprzytomną i wpół nagą, co nie było nowością i natychmiast pod wieczór odwieziono do szpitala, gdzie spędziła 4 miesiące symulując śpiączkę, bo tylko w ten sposób mogła zaoszczędzić na wczasy na Helu. Gdy zadenuncjowała ją sąsiadka z łóżka obok, której najpierw zaczęły w cudowny sposób wyparowywać drożdżówki, a potem, gdy na własne oczy zobaczyła, że wyparowują do żołądka pacjentki w comie, stwierdziła tylko, że dobrze się stało, bo cipa tak jej zarosła, że mogłaby robić za falochrony w Pobierowie, a kiedy spoglądała pod pachy, nie wiedziała, czy ma jeszcze ręce, czy już skrzydła. A na Hel i tak nie jedzie, bo nikt nie uprzedził jej, że to tak daleko i w dodatku nad morzem.

Niecałe dwa tygodnie później do szpitala przyszła kartka, której adresatem była 'zdrajczyni' z łóżka obok. To była jedna z tych urodzinowych, nijakich kartek, które się wysyła z konieczności, w pośpiechu, wybierając pierwszą lepszą z pocztowej przeglądarki. Pod bukietem gerberów lśnił posrebrzany napis 100 lat..., wewnątrz nierówno, czarnym cienkopisem w chorobie i nieszczęściu.

Wiem, to dokładnie w jej stylu.

Nie tęsknię. Ani za nią, ani za ćwiartką niej, za żadną częścią. Zresztą wiem, że z wzajemnością. Piszę to za każdym razem, nie dlatego, żeby jej przypomnieć, albo sprawić, by cierpiała, lub zastanowiła się nad sobą. Po prostu nie mam do kogo pisać.

Zawsze była nieobecną duchem marzycielką. Marzyła, że obiad zrobi się sam, podobnie jak porządek w naszym obskurnym M3 i życiu w ogóle, a nas porwie tornado i roztrzaska o skały daleko, w nienazwanym miejscu, żeby nie musiała zawracać sobie głowy pochówkiem.

Wieczorem wybiorę się na pocztę. Kupię znaczek i kopertę. Trochę tam postoję, pokręcę się, poczekam obserwując ludzi. Tubylcy żyją szybko i intensywnie, wysyłają listy jeszcze zanim je napiszą. Z kolei tutejsze poczty mają automaty wydające numerki. Myślę, że ona nigdy by tego nie ogarnęła. To zbyt wielkomiejskie. Wciskasz symbol stanowiska w zależności od tego, co chcesz załatwić - kółeczko, gdy chcesz nadać paczkę, kwadracik, jeśli odbierasz przekaz pieniężny, natomiast w przypadku, gdy zaginęła twoja przesyłka, wchodzisz obwieszony ładunkami wybuchowymi i też coś wciskasz, tylko, że tego już się nie da tak łatwo zweryfikować. Otrzymujesz numerek i w tym momencie nieważne czy jesteś Polakiem, Meksykańcem czy Azjatą, lesbą czy nałogowym onanistą, czy pracujesz w banku, czy obsługujesz myjnię samochodową. Jesteś tym numerem wyplutym przez maszynę i masz prawo wysłać swój zasrany list w takim samym stopniu jak inni. Ani większym, ani mniejszym.

Najważniejsze, że nie trzeba tu znać języka. Wszystko odbywa się automatycznie. Uśmiechnięte panie czytają w myślach, kleją znaczki i podbijają stemple z taką gorliwością, jakby to od nich zależało ludzkie życie. Nie ziewają, nie krzyczą, nie straszą, że cię wyrzucą na koniec kolejki. Nie mają przerw co godzinę, nie obsługują cię z kanapką z salcesonem w ręce. A jeśli na wejściu krzykniesz Allah Akbar, masz cały urząd wraz z ochroną i kompletem petentów u stóp. To lepszy świat.

Chciałem jej wysłać trochę forsy, żeby miała na krajowe wycieczki do Ustronia i Krynicy Morskiej oraz te drogie kremy dostępne jedynie w aptekach, ale tu trwa wojna, trzecia i ostatnia wojna emigracyjna o pieniądze na czynsz za parszywy pokój z kiblem, zupy w proszku i nadgodziny, które w przeciwieństwie do pieniędzy mnożą się jak wszy. Nas, Polaków, łączy tu zawiść i fantastyka. Bo tu każdy odnosi ogromne sukcesy montując filmy, wydając książki, zarządzając działami potężnych korporacji. Każdy podpiera się kłamstwem i tylko wtedy jest frustratem nieudacznikiem, gdy śpi. Bo kiedy umysł śpi, budzi się piękna Polska spadających kasztanów w ospałych lasach, domy z uginającymi się od bigosu i kapuśniaku stołami, które omija opieka społeczna i komornicy. Budzą się żelki Haribo i pianki Jojo. I cała reszta niedorzecznych chujstw.

[pierwsza połowa kwietnia 2011]

jak łyse świnie

2011-04-07T16:22:00.002+02:00

chyba widziałam cię dziś w telewizji,
niski grubasie ze sterczącym batonem
w zielonym swetrze po starszym bracie.
rozwaliłeś mi serce, jak ja tobie głowę
zastrzeliłeś 'cipą', pogrzebałam cię 'fiutem'.

byliśmy kwita, choć długo potem jeszcze
dochodziłam do siebie planując zamachy
na wszystkie pobliskie fabryki słodyczy.
chciałam ci wcisnąć piegi do czaszki,
garściami do gęby dziesiątki gum kulek.

to była miłość od pierwszej kolekcji karteczek,
trwała jak naklejki, które nasze mamy
ścierały na mokro z błyszczących kredensów.
groziłam przeprowadzką na Zielone Wzgórze,
gdy mój tata mówił o tobie Pasibrzuch.

otyły piegusie z paczką chrupek pod pachą
w obdartych spodniach łatanych przez babcię,
dzwonię do redakcji, by zostawić adres.
jeśli szukasz żony, leżę tu i kwiczę.

[marzec 2010]

kardiomiopatia

2011-04-07T16:21:00.002+02:00

mówią, że w tych temperaturach topnieją serca,
bronie i narządy płciowe.

siedzimy w samej cipie lata jak na niemych filmach,
z pałeczkami ambi, udając, że wciąż nie wymyślono fonii.
każde wydumane słowo napotyka opór ciężkiego powietrza.
prawda jak zawsze leży gdzieś po mojej stronie.

radio przeżuwa wojenne piosenki o rżnięciu wroga na spaniu,
plując nimi w nasze twarze, gdy obieramy niebo jak pomarańczę.
jak tera patrick o twoje protezy kończyn ociera się sama terra mater.
obciągam ci serce. spuszczają się na nas ich samoloty.

za linią wroga, gdzieś na granicy wybebeszenia
gęstość pozwala serwować powietrze z bitą śmietaną.
koniec nadejdzie jesienią, gdy podniesiesz kule,
zaczniesz stawiać pierwsze kroki. fata morgana
jebana i kardiomiopatia.

panie pilocie, ma pan dziurę w samolocie.
za chwilę niebo przetoczy panu krew.

[czerwiec 2010]

zrobi się dziura

2011-04-07T16:19:00.002+02:00

naumierałem się już tak wiele razy,
że wolę spełniać się w innych dziedzinach.

upiekłem ciasto na pożegnanie. biszkopt
z krwi i kości o smaku sądu ostatecznego.
niczym ażurki rozkładam gwoździe
na jego krzywej od nerwów powierzchni.

przywitam cię takiego szukającego powodu do obaw,
ze spustem w oczach, pełnym magazynkiem
rozleniwionym w stylu diabelskiego młyna.
przyjdziesz czarnowidzący, jakby ze stajni
von triera, postać złożona z płyt tektonicznych
z liną jeszcze ciepłą od karku jezkovej.

(cierpienia młodego werthersa originala -
życie, pożycie, życie po życiu)

choć nikt tak solidnie nie wyleżał moich pleców,
w twoich objęciach było zbyt stromo i ślisko.
tragizm wchodził w reakcję z powietrzem,
zmieniając tlen w beton, krew w plastelinę.

po wszystkim powiem ci wierszyk
o niewiernych kochankach i karze śmierci,
zaśpiewam piosenkę kulą prosto w serce.

[wrzesień 2010]

rezystancja

2011-04-07T16:16:00.002+02:00

choć był to dla ciebie drugi dzień ciszy
nie przestałaś słyszeć jak skrzypią sprężyny.
wciąż czułaś jej zapach i żelazną rękę.

znaleźli cię na strychu, gdy po twojej matce

pozostały tylko ślady rubinowej szminki.

mogli pozwolić ci umrzeć, a bóg machnąłby ręką.

z braku wolnych etatów dla bękarcich dzieci

przydzielili ci celę z widokiem na srom świata,

gdzie z nakazem milczenia studiowałaś pilnie,

jak mieć serce z cegły i marskość w źrenicach.

przeorałaś wzdłuż rynsztok całym swoim ciałem.

dziś odtwarzasz życie w najdroższej dzielnicy,

a bóg jest spłukany. wstaje od stołu. wywraca

krzesło. zabiera płaszcz i sfatygowany kapelusz.

wychodzi zbyt głośno jak na przegranego.

to jest triumf, sereno. jedz małymi kęsami.

[luty 2009]

johnny

2011-04-07T16:14:00.002+02:00

tak to już jest z johnnym.

johnny otwiera oczy. poprawia włosy
czując jak grudki ziemi wypadają
z nosa. johnny nieproszony. rośnie

szybko wiążąc się z innymi,
choć dostrzega ich nietrwałość
oraz giętkie kręgosłupy. dojrzewa
ukryty pod milowym kamieniem

w kokonie opłucnej i dwunastu
par żeber. nieświadomy posunięć
i drgań ziemi na skutek jego
nieostrożnych kroków.

spada i spala.

tak to już jest z johnnym.

[styczeń 2009]

a koleso vse skripit

2011-04-07T16:13:00.000+02:00

dziś już w porządku, chociaż kawa ma smak octu,
papieros gaśnie w połowie. dziś jest już chłodniej,
w sam raz by nie otwierać okien, dać odetchnąć miastu.

za mało palców by ich policzyć, już ich nie liczę,
na nic nie liczę. dziś już w porządku, lodówka pełna.
pustka bywa towarzyska. pustka często bywa.

a koleso vse skripit gdzieś wewnątrz, słyszę
gdy zasypia telewizor. tak łatwo pomylić
z burczeniem w brzuchu, przegapić trudniej.

dziś już w porządku, powtarzam, gości nie będzie.
pustka często bywa, gdzieś wewnątrz słyszę
a koleso vse skripit, tak łatwo pomylić.
nie otwierać okien. dziś jest już chłodniej.

fuck, to już takie stare. czas zapierdala.

[wrzesień 2008]

asfiksjofilia

2011-04-07T16:10:00.003+02:00

Wywracasz oczami, jakbyś muśnięciem rzęsy chciał nadać mi odcień niewidzialności.

W takich chwilach mam ochotę złapać najcięższą, pomijając moją głowę, rzecz w pobliżu i walnąć cię w czoło, żebyś poczuł, co to dla mnie znaczy nie wywracać oczami. A potem pilotem. Rewind, play, rewind, play. W kółko. Aż się nauczysz.

Tylko dlatego, że jeszcze w ciebie wierzę, artysto bez dorobku, pomimo, że ta wiara staje się przezroczysta jak twoje obrazy. Z czasem ulega przemianom i dziś przypomina raczej paczkę m&m'sów, które zjadam oszczędnie, jeden po drugim. Trochę jak bezdomny, ze świadomością, że to się dzieje po raz ostatni w życiu. Tak w ciebie wierzę. Zapisz, bo zapomnisz. Oszczędnie.

Oszczędność jest ci zresztą doskonale znana i w zasadzie mógłbyś mieć tak na imię, a wtedy wołałbym na ciebie po prostu O, w skrócie, jak O, kurwa, czy O, ja pierdolę, ale wystarczyło ci zastąpienie nią pierwszego punktu dekalogu.

Spadek wartości stał się faktem dokonanym. Płótno się marszczy, pędzle łysieją w rękach, farby wydychają pigment zaraz po otwarciu i kiedy dzieje się najgorsze, mówisz, że to ma jakieś powiązanie ze mną. Zaczynasz teatralnie rzucać się na krzesło z dłonią ku głowie od zewnętrznej strony. Stajesz się tubką z pastą nazwaną moim imieniem. Wychodzę ci gardłem. I pojawiam się.

Pojawiam się w całej tej, kurwa, magicznej otoczce, z mieczykiem z badyla i pelerynką. Jak wcześniej na zbity pysk, tak teraz na ratunek. Odkryć na nowo te stare historie, pochwalić się stopniem inwalidzkim, mówić nie słuchając.

Od tego momentu do zdarcia gardeł i konfliktu interesów, dzieli nas tylko chwila euforii. Mamy na siebie dwa rożne pomysły, w sensie - ja mam jakikolwiek, ty nie masz w ogóle. Wtedy znów jest okazja by wywracać oczami, jakbyś chciał rzęsa zdmuchnąć mnie z powierzchni ziemi. It's so out of order. Mam to już gdzieś na taśmie. Rewind, stop, rec. Od nowa.

Wzorem twoich farb, zaczynamy gubić intensywność kolorów. Zostajesz w sepii jak na starych zdjęciach z wiejskich pogrzebów. Robisz mnie na szaro. Wszystko jest kłębkiem znanych nam sekwencji, nieświeżym schematem, w którym masz zimne ręce i jak zawsze cierpisz na chroniczny zanik powiek, a ja, prince charming, mam ich dwie pary i czekam tylko, by dokleić ci na ślinie.

Moja nadgorliwość kontrastuje z każdym twoim cichym skurwysyństwem, poskładanym w ciele jak horda matrioszek. Kontrastuje w ogóle. W znaczeniu globalnym. Przyprawia o zmęczenie, drąży mnie jak melon przed wystawną fetą, srebrną łyżeczką, która wystaje ci z gardła, oznajmiając tym samym: opierdolę cię do kości nim odwrócisz się na pięcie.

To tania bajka dla dużych dzieci przeplatana sadomaso, pluciem w twarz, zastraszaniem i dymem papierosów. Porno dla kalekich od megakalekich, którego końcówkę znasz zanim jeszcze rzucisz okiem na tylną okładkę. Approx. time three years. Three years? Fuck! Dłubanie w nosie. Klekot szczęk. Oklasków nie będzie. Neverending end.

dzień charlotte

2011-04-07T16:07:00.002+02:00

masz do krwi wykrzyczane płuca, charlotte,
krzywe palce u dłoni i zero pomysłów
na kontynuację świata.

przyzwyczaiłaś ich do hałasu. tymi rękoma,
których dziś nie wyjmujesz z kieszeni,
rozciągałaś na ich oczach skalę richtera.
byłaś kojarzona z chaosem stromboli,
z ofensywą bębnów granych na dwie stopy.

zaschniętym piórem rozbierasz na sfery
tę kulę, z której kiedyś, jak z piersi
matki wysysałaś życie. szukasz krzesiwa,
świadoma widowni, przełykasz ślinę. czekasz

aż zaczną ci wmawiać, że się skończyłaś,
i że nie wiedzą, gdzie był początek,
a twój fenomen brnie w stronę zmierzchu
jak staromodne bożyszcza nietzschego.

liczysz czas do dnia charlotte,
gdy bóg zamoczy w tobie swoje ciepłe palce,
wskaże nowe światy do zwerbalizowania.

[maj 2009]

nattura

2011-04-07T16:06:00.000+02:00

budzę się w tobie nim światło dnia
każe ci otworzyć dla mnie oczy. oddychać,
by ciepło płynęło przez nas siatką żył,
równomiernie.

miłość jest strumieniem.
kruszy pancerze. wypływa z bazyliki żeber.

mimo śliskiego wnętrza,
pozwalasz czuć się pewnie. jak w poduszkowcu,
ze środka którego zaglądam Bogu w okna.
ślad mojej małej dłoni na szybie. na znak, że jestem
Jego uśmiechem. strumieniem, który urośnie w siłę,
gdy wypłynę na powierzchnię

z bukietem ołowianych żołnierzy, koszykiem
resoraków. pójdę, by przejść ludzkie pojęcie.

czerwone kokardki na tle tapet w autka.
będę taki jak ty, mamo. piękną kobietą.

[czerwiec 2009]

z dymem

2011-04-04T01:16:00.000+02:00

mieszkaliśmy kilkadziesiąt butelek dalej
w żółknących przyczepach na obrzeżach
miasta a nasze matki poznały się
w kolejce po zasiłek

mówiłem że będę wielki jak to drzewo
przy bajorku na którym liczyliśmy
życia okolicznym kotom a ty powtarzałeś
że chcesz być jak tato

pamiętasz zrobiłeś wędki z patyków
siatkę z drutów i starej pończochy
rankiem mieliśmy pójść nad rzekę

a nocą krzyczał twój ojciec płakali
sąsiedzi jak znikałeś wraz z mamą
pośród kłębów dymu

moja też zasypiała
z zapalonym papierosem

[czerwiec 2008]

dawałam

2011-04-04T01:15:00.001+02:00

dawałaś jeść swoim dzieciom?

a co to za pytanie w ogóle pewnie że dawałam

ja ciebie teresko nie osądzam

broń boże ale padły takie zarzuty

dawałam

jak byłam w domu to dawałam

rozumiem ale syn twój twierdzi

że zdarzało ci się niejednokrotnie

zniknąć z domu na kilka miesięcy

ale jak już w domu byłam

to dawałam

[maj 2008]

egzorcyzmy koko braun

2011-04-04T01:12:00.001+02:00

w 'umiejętnościach dodatkowych' koko wpisuje znajomość piosenek,

przy których więdną maki. obok jej matka, napierdalająca papierosem

w obrębie twarzy ściegi krzywe jak jej blond grzywka z życiorysem,

pilnuje by córka stawiała proste literki. że wyjdzie na prostą -

nie wierzy.

koko podlewa chabry na przegubach ręki. dzieci.

ciężko je pokruszyć w sercu, trudniej pomieścić,

nawet gdy wyważą je z zawiasów - istnieje niedzieja -

matka wydymańców przypartych do muru z modlitwą

na ustach o słój wazeliny.

szklanka jest zawsze do połowy pełna

gówna, mówi koko, dlatego rosnę

brudna, śmierdząca, z głową jak makówka,

cipą jak rosiczka. dlatego 'diabeł'

pisze się zawsze wielką literą.

to nazwa własna. moja własna.

jak dragizm koko, granatyzm matki.

[sierpień 2010]

grobowskazy

2011-04-04T01:11:00.000+02:00

wszystkich potwornie wkurwiało skrzypienie fotela,
w którym bujała się babcia łatając pamięć po swoim pilocie.
lejąc kompot jak szczochy z plastikowych dzbanków
tłamsiła fartuch, pocierała nerwowo wykrzywioną perukę.

mama zabraniała wyrażać się o niej krytycznie
nawet, gdy wbiegała do domu i wklejona w szybę
wieszała spojrzenie nad ziemią krzycząc,
że nadlatują by wyrżnąć nas w pień.

deszcz wściekał się, że nie potrafi wyprać jej z szaleństwa
w dniu, gdy odeszła pomiędzy dwoma białymi kitlami,
tylko pies szczekał i łańcuch szczękał,
mama głosiła litanię do pieniędzy za dom.

miała nosa do śmierci. ubrani w najbielsze koszule
poszliśmy pokłonić się przed jej szaleństwem,
miażdżycą i reumatyzmem, a ona, w gąszczu
siwych czaszek obciągniętych bladożółtą skórą
rozbiła uśmiech jak wojskowy namiot.

parskała na nasze kwiaty i drogie pomarańcze.
jej zdaniem, tego dnia coś miało uderzyć w ziemię.
zrównać nas wszystkich.

[październik 2010]

mama śpi

2011-04-04T01:09:00.001+02:00

tata wciskał play, aż robiła się czerwona
na twarzy i ciele. myślał, że pralka trzęsie się
na widok męskiej ręki. polak katolik biały.
jebany zza ściany, miernota zza płota.

mama śpi. wypluta jak tłusta końcówka kotleta,
na jego ciężkich rękach. jest barszcz z zębami
wylany przy niedzieli na koszulę w bieli.
familiada tnie pytaniem o rolę kobiety.

łóżko mamy pachnie odprawianym pogrzebem.
gdyby wstała, naniosłaby ziemi, płaczu
sióstr, matek i córek, poczucia winy.

pedałem każdy, który się wzruszy.

[luty 2010]

turpistycyzm

2011-04-01T12:14:00.000+02:00

beatkię obudził huk w głębi tuszy.
zaczyna się, pomyślała, po czym zeszła ta boczkowa dama
z takim pośpiechem, że pod pachami wyrosły talerze.
dom malał z każdym kęsem. za oknem, przeciwnie.
świat stawał się większy. na drodze do nieba
lśniła przerywana linia z białej czekolady.

miss lukrowanego pączka idzie na wojnę o czystość kiełbasy.
w uścisku wrogich szczęk, lecz z wiadomych względów nie całkowitym,
stoi i wcielając się w żelkę, a raczej żelichę, gra scenę strachu.
gdyby jej ramiona nie wystawały poza okiennice,
a obrót wokół własnej osi nie przyprawiał ścian o pęknięcia,
można by powiedzieć, że znalazła się w potrzasku.

euforia następuje chwilę po tym jak spadają bomby.
królowa schabu znajduje schronienie w pancernej lodówce,
gdzie śpiewa hymny świętym budyniom i salcesonom.
następuje symboliczne ukoronowanie sznurem serdeli.
im wyżej kurtyna, tym głośniejsze oklaski.
hrabina von leberwurst na błyszczącej scenie
w piosence obwisły holokaust spasionych świń.

[marzec 2010]

magda nieem

2011-04-01T12:12:00.002+02:00

magda dojrzewa. kiełkują jej cycki, nabiera kształtów i dobrych zwyczajów.
zaczyna pisać podniosłe teksty o kalekich dzieciach i jebanych aniołach.
nikt nie chce czytać, co magdę uwiera. magda jest wewnątrz zatłoczona.

z magdy się śmieją. z magdy się śmieją koleżanki, że jej usta
nie błyszczą od maybelline'owskiej szminki. że cała nie błyszczy
od kremów z sephory, balsamów do ciała, wiedzą z nowego cosmopolitana.
jak każdy żałosny antybohater, magda nie wierzy, że los się odmieni.

kilka lat później magda wysyła głośny list do świata. pisze:
czuję się rozkurwiona na maleńkie cipki całą pierdolnością tej pięknej warszawy.
są jarmarki i lunaparki, starsi panowie, jak balony ciągnięci na srebrnych sznureczkach
przez kurwy w kucykach jak 'little pony'. tu magda, ta, dla której skończyły się schody.

zajmuje mnie praca w godzinach nocnych, na dwa baty w teatrze przy lśniącej-błyszczącej.
uwielbiam grać przyjezdną ścierę. taką oporną, co się nie daje. femme fatale i anale,
z kolei za dnia tworzę rymy o upławach i boczku w światowej redakcji 'rynsztoka miasta'.
highlife on high-heels, guys. bjs, dps and bbcs.

jak każda singielka szukam kontaktu, gdzieś w głębi serca, najlepiej w centrum,
co by zgrać go porządnie na szpulę taśmy i gdy starość rozwiesi zatęchłe szmaty nad głową,
będzie mnie mój king kong trzymał na duchu za obwisłe cyce i fałdy pod nimi,
nie pozwalając rzygom wrócić tam, skąd przyszły.

[marzec 2010]

bajka o bożenie

2011-04-01T12:10:00.001+02:00

zaproszę cię do domku z piernika jak z bajki, a ty spojrzysz na niego
jak Polak na mango we wczesnych latach dziewięćdziesiątych.
waniliową kładką nad strumykiem czekolady, pomału po schodkach
w oparach truskawkowej mgiełki. do spiżarni, kurwa,

gdzie żołądek się skręca i ryczy o wycięcie
będziesz patrzeć jak łopatą wpierdalam boczek i śmietanę
i te tłuste obrzydliwe ochłapy ze świni od których na sam widok chce ci się rzygać
i głowy kurczaków
i kurwa gęsie pióra
i starte na krem bycze kutasy
i smalec w kostkach
jak sie oblepiam łojem ohydnie obwisła jak płacząca wierzba
pozbawiona nadziei na liposukcję życia

co z ciebie, kurwo, za aktorka, skoro to ja w dziewięćdziesiątym czwartym
na obozie w Rowach grałam Indianina razem z resztą młoździeży, to ja, kurwa,
to ja twarda jak chuj tam stałam i połykałam smarki, bo wymyśliłyście
barwy na gębach z pasty do zębów ostrej jak czające się na wydmach dziwki.

teraz ci pokażę, ty suszu kobiety, gwiazdo festiwalu zdrowego żywienia,
miss niskokalorycznego extra-slim kurewstwa. ja ci pokażę, co znaczy zagrać
rolę życia, ze łzami w oczach, pełną powagą, w oparach słoniny,
deszczu ze skwarek. do ostatniej kartki zeżresz wszystkie strony gazet,
gdzie z dumą i uśmiechem demonstrujesz obciągnięty skórą szkielet.

obsmaruję sadłem ten wasz świat w fasonie slim-fit.

[listopad 2010]

przypowieść o świętej gizeli

2011-03-31T01:44:00.001+02:00

na bloku napis: gizela to gruba kurwa.

gizela leży na łóżku taka rozmemłana, jakby spoczęła na laurach,
albo w ogóle - coś w stylu przymiarki do truły rozmiaru extra-fat-shit.
masturbując paczkę tanich chrupek szuka kuponu na lepsze jutro.
chciałam być aktorką i piosenkarką, ale zostałam samotną matką.

zaczęły się roraty. gizela, jako postać tragiczna bierze swój hand-made lampion
wypocony z trudem na lekcjach techniki i wraz z kornelą i martą
wyglądającymi jak toporne, hanyskie lesby, uzbrojone w rurki i przykrótkie kurtki
biegną na mityng z jezusem chrystusem.

rorate caeli desuper. i w ogóle rorate, rorate, rorate na gizeli kanciastą twarz,
za kościołem, na lśniący włos i zdrowy ząb. mniam mniam. na gizeli lampion,
na gizeli tłustą twarz. a masz, a masz.

nadgorliwy ksiądz jak zawsze sprawdzi obecność.
za przepustkę do nieba weźmie go po same jaja.
bez gumy i serca.

gizelaaaaa!?
co?
ty kurwo!

[grudzień 2010]

śląsk nienawidził małgorzaty

2011-03-31T01:42:00.002+02:00

ulica bliżej nieokreślona, ale od razu widać, że śląska, albo za taką robiąca.
ciemne jak kopalnie, stare, tłuste kurwy siedzą na ławce przed blokiem
ze zgwałconymi trwałą łbami i wyskubanymi brwiami. licytują się na biedę i sińce,
z każdym klieliszkiem szerzej otwierając swoje zapasowe serca.
panzer division oberschlesien. rot ziegelstein! heil!

na murze napis: lepiej z pizdy nie wychodzić niż na śląsku się urodzić.
dalej: piast pany i rumuny do pieca. o mnie jeszcze nic nie ma
tylko dlatego, że wszyscy oni albo mnie lubią, albo ruchają w dupę.
z cywilizowanym światem łączy nas jedynie nienawiść do żydów
i kaleki konsumeryzm w postaci wyścigu zbrojeń na ruskie papierosy i tłuste obiady.

z przewlekłą wzajemnością śląsk nienawidził małgorzaty
całą swoją modrą kapustą, złożami węgla i czerwienią cegieł,
gdyż nie mógł wetknąć w nią swojego skrzącego wenerą kutasa,
wyrżnąć do kości z kosmopolityzmu.

[styczeń 2011]

fikcje i filie

2011-03-31T01:38:00.008+02:00

                W trakcie naszej drogi do Rosji w celu sfilmowania niebywałego wydarzenia, jakim miało być otwarcie pierwszego na terenie byłego Związku Radzieckiego sklepu nazwanego na cześć Jelcyna, w którym nie sprzedaje się alkoholu, odkryliśmy coś, co wtajemniczeni nazywają Polską. Niby smutna i krwawiąca, a jednak przy najdelikatniejszym dotyku eksponowała zęby i ostre pazury. Wyglądała dość przykro i pewnie moglibyśmy jej pomóc, lecz, jeśli mamy być szczerzy, chuj nas to wszystkich obchodziło. Koleżanka z zespołu, jedyna kobieta w towarzystwie - gruba Jenny, wyjęła szminkę i napisała "I swallow" na jej czole. Następnie oddaliśmy na nią mocz. Jenny lubi się porządnie zmoczyć.

               - A wielkiemu światu, kiedy nadejdzie, zapuka, to wy powiedzcie, żeby spierdalał. Tu jest kraj małych ludzi! My tu kapustę uprawiamy! - grzmiał pan Józef (56 l.) ze Skarżyska-Kamiennej, po czym spluwając dziennikarce w śniadą twarz tak siarczyście, że część gęstej śliny osiadła na jej żurnalowej grzywce, zdążył zadać sromotnego kopa prosto w najmniej poinformowaną o zajściu tłustą dupę kamerzysty, by następnie zniknąć w swej dumie - polu kapusty, gdzie ziemia z dziada i pradziada spijała pot, krew i spermę i całą resztę ich wydzielin.
               - Run, you bitch! Run for your life! - wrzeszczała nie na żarty podkurwiona, pochodząca z Teksasu, gdzie nawet zwierzęta chodzą uzbrojone, dziennikarka celując do rolnika z automatu. Pada strzał, pada deszcz i pada Józef dramatycznie wyciągając ręce ku niebu. Coś tam jeszcze charczy, chyba "och, kapusto, moja kapusto," resztką sił oblizuje pobliską główkę, wsadza w nią palec, wyciąga i znowu wsadza. I tak aż nie wyda ostatniego tchnienia. Wychodzi na jaw, że Józef był jarzynofilem, i że jego żona wiedziała o wszystkim, lecz zgodziła się na życie z tym warzywnym piętnem.

               Jenny popłakuje. Wchodzi muzyka jak z upośledzonego Disneya. Drzyzga w wyjątkowo nieudanej stylizacji na Indiankę z rakiem jelita grubego zasiada obok i jak zawsze gra ponadprzeciętnie zainteresowaną historią swojej zasmarkanej rozmówczyni. Drzyzga to taka trochę Oprah, tyle, że biała, niebrzydka, bez nadwagi i boskiej otoczki.
               - U mnie, w Teksasie, zawsze ze mnie szydzono - zaczyna, a po jej ciemnej twarzy spływają łzy.
               - Że jesteś małpą, czarnuchem i znaleziono cię w beczce smoły?
               - Nie... Z mojego spiczastego nosa...
               - I dlatego zawsze nosiłaś przy sobie broń?
               - Nie. Mój ojciec mówił, że jak nie będę jej nosić, to mnie zastrzeli.

               - Przepraszam, pan tu pracuje? - spytała sprzedawczyni Pszczółki z działu koktajlowej cebulki - zbrukana Marysia (42 l.) - pewnego pana garnitura układającego marchew w wieloboki, jako, że miał nadnaturalną zdolność do układania warzyw w wieloboki.
               - Nie... Ale chciałbym - mężczyzna uśmiecha się, co powoduje delikatne łaskotanie na ciele jarzynowej Marii w takich miejscach, gdzie nikt poza bakłażanem i białą rzodkwią jeszcze nie zaglądał.
               - To bierz, kurwa jebana mać, paleciak i zapierdalaj z tym szajsem! Raz, raz! Ziemniaki same się nie wyłożą! Ja ci dam, kurwa, survival!

               P.S. Zanim zdążyliśmy dotrzeć do Jelcyna, został spalony przez okolicznych huliganów, a jego właściciele rozstrzelani z miejsca i bez sądu za pogwałcenie podstawowych wartości i tradycji narodu rosyjskiego. Dlatego - z braku laku - nakręciliśmy własny amatorski gang-bang. Z pozdrowieniami dla Paris Hilton i Kim Kardashian, zespół jenny-loves-when-you-fuck-the-guts-out-of-her.com.

[luty 2011]

pasztetta

2011-03-31T01:37:00.002+02:00

- Dzień dobry - rzuca nieśmiało Kamila zanurzając wzrok jak łyżkę w pasztecie luksusowym.
Stoi tam. Widzi ją już z daleka. Zresztą inaczej nawet by nie podchodziła, bo jej zmienniczka, ta stara gestapowska kurwa, czuje, co jest grane i zawsze prześwietla Kamilę tymi nazistowskimi cynglami, jakby dawała do zrozumienia "wiem, co kombinujesz, ty paskudna lesbijo."
Stoi tam taka piękna, kanciasta i dominująca z zaczeską jak La Roux po całonocnym pierdoleniu, z wyraźną nadwagą, o wyjałowionej twarzy, w białym fartuchu i brudnym daszku, poprawiająca serdelki i czekająca w nonszalanckiej pozie na jej listę życzeń. Pasztetta.
- Witam - odpowiada niedbale tym swoim barytonem czy barrywhitem.
Lesby zawsze mówią "witam." I wszystkie są grube. Kamila właśnie zdaje sobie sprawę z tego, że nigdy nie widziała chudej lesby.
Może te, którym udaje się zrzucić kilka kilo, giną rozszarpane przez zazdrosne koleżanki?
- A ten pasztet to świeży?
- No, śmierdzieć nie śmierdzi.
Jak ona to powiedziała! "Śmierdzieć nie śmierdzi!" Tylko ona mogła tak konkretnie powiedzieć.
- To ja poproszę tak dwajścia deko, ale nie więcej niż kilogram.
Kamila zawsze musi stanowczo określić górny zakres wagi kupowanej wędliny, gdyż Pasztetta waży bardzo niedokładnie, zawsze z ogonkiem, albo i całym dupskiem, plus jeszcze połowa tułowia, nierzadko głowa i kilka palców.
- Może zostać czterdziści czy?
- No, niech zostanie.
- I co jeszcze?
Złap mnie za fraki i rzuć mną o lodówkę! Niech, kurwa, krwawię z ust i nosa w na te pyszne kiełbasy. Wysmaruję się tatarem i jajkiem, a ty przyjdź do mnie naga i brudna, posyp mnie pietruszką i gryź, i przeżuwaj jak świeży boczek.
Cała będę żołądkami kurcząt i pasztetem z gęsi zmieniającym kształty pod naporem twoich fałd i wiszących jak śmierć cycków. Kolanem w moich plecach wpierdol mnie w kurze łapy i wciśnij mi mordę w wątróbkę. Zlej mnie kolbą salami po nerach! Chcę być dla ciebie krakowską suchą!
- I tej krakowskiej suchej pięć plasterków.
- A mogę zaokrąglić do czternastu?
- No, dobrze.
- Coś jeszcze?

- Tak. Chcę z tobą spędzić resztę życia.
Pasztetta na Kamilę, Kamila na Pasztettę.
- Czydziści cztery siedemdziesiąt.
Proszę, obyś zdechła, dziękuję, i tak jesteś brzydka, miłego dnia, spierdalaj.

[marzec 2011]

bez tytułu#1

2011-03-30T22:45:00.001+02:00

- Pani Maciejewicz?
- Tak, Saro?
- Czy to prawda, że kiedy kobieta wychodzi z kuchni, opuszcza ją Bóg?
- Oczywiście, że nie, Saro. Kto ci naopowiadał tych bzdur?
- Ksiądz.
- Ksiądz? Nasz ksiądz Sośnicki?
- Tak. Mówił też, że zadaje się pani z Azjatami, straszna z pani nierządnica i powinna pani umrzeć.
- Słucham? Na miłość boską! Co też ten człowiek opowiada!
- Ostrzegał, że będzie się pani wypierać i zaprzeczać.
- Słucham?
- Giń, kurwo.

ula i jej cztery groszki

2011-03-30T22:41:00.001+02:00

jeden groszek dla mamy, bo drugiej takiej mamy nie mamy.
i bardzo ją kochamy, prawda, Rafałku?

Rafałek leży, ma otwarte oczy i cały jest bezwstydnie otwarty.

drugi groszek dla taty, bo ciężko pracuje, przynosi pieniążki
za które kupujemy pachnące błyszczyki i śliczne bluzki.
i wszystkich nas kocha, a niektórych to nawet bardzo,
prawda, Rafałku?

Rafałek leży, ma otwarte oczy i zdaje się mieć wyjebane na Ulę
i jej przydział w postaci czterech pierdolonych groszków.
w ogóle zdaje się mieć w dupie cały świat, Bravo, fikołki na klopce i Tvn Style.

trzeci groszek jest dla Basi.
chociaż nie. Basia zadaje się z Rumunami, na skutek czego
staje się zagrożeniem dla czystej krwi naszej rasy.
i mimo swoich trzynastu lat to strasznie wyuzdana dziwka,
którą powinno się natychmiast wykluczyć ze społeczeństwa.

więc dostajesz aż dwa groszki, Rafałku.

żryj je.

i ściągnij te podkolanówki.
wyglądasz jak pedał.

[luty 2011]

fantasmagorie marioli

2011-03-30T20:05:00.002+02:00

Szukała miłości w samym sercu miasta, lecz po około dwudziestu minutach,

zrezygnowana, w Fat Pizda Kebab złożyła zamówienie na Żryj-aż-zdechniesz deluxe.

Wraca wieczorem przez Buchendwalczyków jak PJ Harvey w Good Fortune,
taka trochę może zbyt biała w dzielni Rumunów i całej tej reszty wątpliwego autorstwa,
matka boska ortalionów, cierpiętnica za każdy poliester, Mariola markotna,
która zeszła z krzyża by plewić multikulturowość jak kiedyś Dmowski semityzm.

Dwa razy większa od rówieśniczek, trochę jak amfibia osadzona na mieliźnie,
porzucona na pastwę zdrajców narodu, z Mein KFC pod pachą i celtykiem w sercu,
maże w szkolnym kiblu coś o jebaniu żydokomuny, wiesza młot z sierpem
w oczekiwaniu na papierosy wypadające z chudych gimnazjalistek wraz z ich zębami.

Na Śląsku ciągle gazuje się Żydów i pali Cyganów na murach rdzawych bloków,
w których górnicze rodziny, na tle tapet w kwiaty, wciąż jadają tłusto do ostatniej kluski,
jakby wyczuwając wiszącą w powietrzu wojnę, albo rychły upadek przemysłu węglowego.
Kultura jedzenia stanowi wyznacznik kultury w ogóle. Czyli, że jej najwyraźniej nie ma,
bo poza górniczą orkiestrą i bandą starych cip, które zbiegły z Cepelii, Śląsk jest jak Mariola,
która wracając do domu w oparach żrącej się z gniewem rozpaczy
może przytulić się tylko do lodówki.

[marzec 2011]

nocny autobus

2011-03-30T20:04:00.002+02:00

nasze dzieci stać na razie tylko na obrzeża miasta.
ciasnota w mieszkaniach sprzyja przenoszeniu chorób wenerycznych,
nie pozwala rosnąć, a to wbrew karcie człowieka i genetyce
na potęgę rżnącej się z tanim jedzeniem, które za taniość właśnie kochają.

o kosmopolityzmie ktoś coś kiedyś słyszał, ale szybko umarł
na aids albo inny objaw globalizacji. trendem jest prasowanie swoich pasji
i światopoglądu do wielkości portfela, ze skóry własnej lub cudzej,
dla korporacji, które zamiast wolnomyślicieli dziś wyznaczają kierunek biegu,

żeby jak zapałki łamały się młode nogi, serca zamienić na mózgi,
a mózgi na kalkulatory. pójdź i zapytaj, które z nich obawia się wojny
bardziej niż nierentowności. i kto się nie boi, że mu dnia zabraknie,
bo nocy ma dla siebie tyle, że mógłby się w niej zgubić.

koło przystanków palą papierosy, które skracają życie i oczekiwanie
na nocny autobus, gdzie śpiący kierowca szybko pragnie wrócić do stygnącej żony,
mając w dupie ich bilety i wyobrażenia jutra.
nocny autobus. taki trochę do domu, a trochę donikąd.

[marzec 2011]